உரைகள்

புத்தக திருவிழாக்களில்

காதலே காலத்தின் சிறந்த முதலீடு எனும் போது உலகெங்கிலும் இவ்வுணர்வில் ஒத்து ஒலிப்பதே காதல் கொண்ட பெண்குரலோ எனத் தோன்றுகிறது

தொடக்கம், சுருக்கம், நிறைவு !

சென்னை புத்தக திருவிழா பேச்சு - 19.01.2015

தமிழச்சி தங்கப்பாண்டியன்

சென்னை புத்தக திருவிழா பேச்சு - 19.01.2015 எனது சிறந்த நண்பர் யார் தெரியுமா, நான் படித்தேயிருக்காத புத்தகத்தை எனக்குத் தருபவர்தான். - ஆபிரஹாம் லிங்கன் • உலக இலக்கிய நூல்கள் என்ற பெயரில் சிறிய புத்தகம் ஒன்றை ஹோரெஸ் ஷிப் என்ற ஆங்கிலேயர் 1945இல் எழுதி வெளியிட்டார். • காலம், இடம், பொருள் என்ற நிர்பந்தமின்றி ஷிப் தீர்மானம் செய்த பத்து நூல்களாவன: • நூல் என்றால் என்ன? அதன் எந்த இலக்கணத்துக்கும் ஆட்சேபம் கிளம்பும். • புத்தகத்தை மதிப்பிடுவது எப்படி? அதன் அளவைக் கொண்டா? இந்த எண்ணமே படுமோசமானது; எனினும் திடமான அடிப்படைகளைக் கொண்டு மதிப்பிட்டுப் பார்த்தால் பெயினின், காமன்ஸென்ஸ், தோரோவின், ஸிவில் டிஸ்-ஓபீடியன்ஸ், மாக்கிண்டரின், ஜோக்ராபிகல் பிவட்ஆப் ஹிஸ்டரி, ஐன்ஸ்டீனது, ஸ்பெஷல் தியரி ஆப் ரிலேடிவிடி என்ற நூலின் முதல் வெளியீடு ஆகியவை வெறும் துண்டுப் பிரசுரங்கள் என்றுதான் கருதப்பட வேண்டியவை. • கடைசி மூன்றும் பத்திரிக்கைக் கட்டுரைகளாகத்தான் முதலில் வந்தன. • பிரின்ஸிபியா மாதமாடிகா, தி வெல்த் ஆப் நேஷன்ஸ் ஜனத் தொகையைப் பற்றிய மால்தூஸ் வெளியீட்டின் பிந்தைய பதிப்புகள், டாஸ் காபிடல், மைன் காம்ப் ஆகியவை இவற்றிற்கு நேர்மாறாகக் கன நூல்கள் என்ற வகையைச் சேர்ந்தவை. • பெரு நூல்கள் எக்காலத்திலும் ஒரு சமுதாயத்தில் கிளர்ச்சியைக் கிளப்பி விட்டதில்லை என்கிறார் வால்டேர். • உணர்வு மிகுதியுடன் வரையப்பெறும் சிறு நூல்கள்தாம் அவ்வாறு பயன்படுபவை என்பது வால்டோரின் கருத்து. • பெயின், தோரோ ஆகியவர் நூல்கள் விஷயத்தில் இது முற்றும் பொருந்தும்; மாக்கிண்டர், ஐன்ஸ்டீன் நூல்கள் விஷயத்தில் பொருந்தாது. இந்த பட்டியலில் புத்தகத்தின் அளவுக்குச் சிறிதும் மதிப்புத் தரவில்லை. • ஒரு நூலின் தயாரிப்பில் செலவான காலம் கவனிப்பிற்குரிய விஷயங்களில் ஒன்று. அதிகக் காலம் எடுத்துக் கொண்டது கோபர் நிகஸ்தான். • டி ரெவல்யூஷனிஸ்ட் என்ற நூலைக் கோபர் நிகஸ் தயாரிக்க முப்பது ஆண்டுகள் ஆயின. ஆனால் அவர் அந்தக் காலம் முழுவதையும் அப்பணியிலேயே செலவிடவில்லை. • நியூட்டன், தமது, பரின்ஸிபியா மாதமாடிகா வை எழுதி முடிக்கப் பதினெட்டு ஆண்டுகள் ஆயின. • கால அளவைக் கொண்டு மட்டும் பார்த்துக் கோபர்நிகஸின் நூல்தான் பெரியது என்று யாரே கூறுவர்? • ஆடம் ஸ்மித்தின், வெல்த் ஆப் நேஷன்ஸ். டாவினது, ஆரிஜின் ஆப் தி ஸ்பீஷீஸ், மார்க்ஸின், டாஸ் காபிடல் ஆகிய ஒவ்வொன்றையும் எழுதி முடிக்கப் பதினேழு ஆண்டுகள் ஆயின. • மாக்கியவெல்லின், பிரின்ஸ் ஆறே மாதங்களில் எழுதப் பெற்றது. • பெயினின், காமன்ஸென்ஸ் மூன்று அல்லது நான்கு மாதங்களில் தயாராகியது. • ஒரு நூலை எழுதுவதற்கு ஆகும் காலம் இவ்வாறு மிகமிக வேறுபடுவதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. • அவற்றில் ஒன்று ஆசிரியரின் தனித்தன்மை. தமது கண்டுபிடிப்புகளை முற்றும் சரிபார்த்துக் கடுமையான பரிசோதனைகளுக்கு உட்படுத்தித் தெளிவு பெற்ற பிறகுதான் அச்சகத்துக்கு அனுப்புவது என்ற முறையைக் கோபர்நிகஸ், நியூட்டன், ஹார்வே, டார்வின் போன்ற விஞ்ஞானிகள் பின்பற்றினர். • பிரம்மாண்டமான தகவல்களைச் சேகரித்துத் தமது பொருளாதார நூல்களை இயற்றினர் ஸ்மித்தும் மார்க்ஸூம். • அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் படித்து விரிவான மாறுதல்களையும் செய்தனர். • இதற்கெல்லாம் நிறைய அவகாசம் வேண்டியிருந்தது. மாக்கியவெல்லி, இளம் மால்துஸ், பெயின், தோரோ ஆகியோர் துடிதுடிப்புள்ளவர்கள்; தாமதமின்றி உலகிற்குச் சொல்லியாக வேண்டிய அவசர விஷயங்கள் தம்மிடம் இருப்பதாகக் கருதியவர்கள். • விஞ்ஞானிகளை நீக்கிப் பார்த்தால் மற்றவர்கள் சம்பிரதாய விரோதிகள், தீவிரவாதிகள், வெறியர்கள், புரட்சியாளர், கிளர்ச்சியாளர் என்றுதான் மதிக்கப் பெறுவர். • அவை பெரும் பாலும் நல்லபடி வரைந்த நூல்கள் அல்ல. சிறப்பான இலக்கிய நடை அவற்றில் இல்லை. எனினும் அவை பெரு வெற்றி அடைந்ததற்குக் காரணம் அவை காலப்பக்குவம் உள்ளவையாக இருந்ததுதான். • அவற்றின் செய்தி, உணர்ச்சிமயமானது, கோடிக்கணக்கான மக்கள் மனத்தில் எதிரொலித்தது. • சில சமயம் அவற்றால் நன்மை உண்டு; தீமையும் உண்டு. புத்தகங்கள் சக்தி வாய்ந்த சாதனங்கள்; பெரிய விளைவுகளைத் தம்முள் கொண்ட சாதனங்கள் அல்லது கருவிகள் என்பதை மெய்ப்பித்துக் காட்டுவது தான் இதன் நோக்கம். பியோடர் டாஸ்டாவ்ஸ்கி (1821-1881) 1849-ம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம் 22-ம் தேதி அதிகாலையில் இருபது அரசியல் கைதிகள் சென் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலுள்ள ஸெமனோவ் சதுக்கத்தில் நிறுவப்பட்டிருந்த தூக்கு மரங்களைச் சுற்றிலும் நிறுத்திவைக்கப் பட்டிருந்தார்கள். அவர்களில் முதல் மூன்று பேர்களின் கண்களைக் கறுப்புத் துணியால் கட்டித் தூக்கு மேடையில் நிறுத்திச் சுற்றிலும் துப்பாக்கி வீரர்கள் சுடுவதற்குத் தயாராக நின்றனர். அந்தப் பயங்காரக் காட்சியை ஏனைய 17 கைதிகளும் பரிதாபமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அடுத்தது அவர்கள் முறை அல்லவா? துப்பாக்கி வீரர்களின் அதிகாரி 'சுடுங்கள்' என்று உத்தரவிட வாய்திறந்த அதே நேரத்தில் ஓர் அதிகாரி வெள்ளை நிறக் கைக்குட்டையை வெண்கொடி போல் ஆட்டிக்கொண்டே ஓடிவந்து அந்த மரண தண்டனையை நிறுத்தினார். முதலாம் நிக்கலஸ் என்ற ரஷ்யச் சக்கரவர்த்தி அந்த மரண தண்டனையை சிறைத் தண்டனையாக மாற்றிவிட்டார். கைதிகள் அனைவையும் உடனே உடையணிச் செய்து சிறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். மரணத்தின் வாயிலிருந்து மயிரிழையில் தப்பிய அந்த இருபது அரசியல் கைதிகளில் நமது இலக்கியமேதை டாஸ்டாவ்ஸ்கியும் ஒருவர்! டாஸ்டாவ்ஸ்கி டம்பாச்சாரி, சந்தேகப் பேர்வழி, சிடுசிடுப்புக் குணமுள்ளவர், சுயநலமி, கர்வி, முன்கோபி, தன்னம்பிக்கையில்லாதவர், பிறருடன் பழகத்தெரியாதவர். ஆனால், சிறையிலிருந்தபோது அவர் மனம் பல மாற்றங்களுக்கு உள்ளாயிற்று. தவறுவது மனித இயல்பு; மனிதன் குற்றமும், கொலையும் கூட செய்வான்; காமமும், களவும் அவனுடன் கூடப் பிறந்தவை; என்றாலும் வீரமும், தயாள குணமும் உடையவன் என்ற உண்மை அவருக்குப் புலப்பட்டது. குற்றமும், குணமும், பண்பும் பாவமும், பச்சாத்தாபமும் உடையவனே மனிதன் என்றுணர்ந்தார். இத்தனைக்கும் தன் கையில் காசு இருந்தால் பிறருக்கு - பிச்சைக்காரருக்காயினும் சரி, சொந்தக்காரருக்காயினும் சரி - கொடுத்து உதவ அவர் எப்போதுமே தயங்கியதில்லை. தான் தரித்திரத்தில் உழன்ற போதும் கூட தன் தமையனின் மனைவிக்கும், ஏன், வைப்பாட்டிக்கும் கூடப் பணம் அனுப்பி வந்தார். தன்னுடைய இரண்டாவது மனைவியான அன்னாவை அவர் மிகவும் நேசித்தார், மதித்தார். உண்மையில் அன்னாவால் தான் அவர் வாழ்வின் கடைசிக்காலமாவது இன்பமாகக் கழிந்தது. யாரும் செய்யாத அளவில் நாவலை ஆத்ம சோதனைக்கு ஒரு சாதனமாகப் பயன்படுத்தியவர் டாஸ்டாவ்ஸ்கி. மனித சிந்தனைகளைப் பின்பற்ற ஆத்மாவின் மூலை முடுக்குகளை, மனித ஆன்மாவிலே நல்லதும் தீயதும் போராடுவதை டாஸ்டாவ்ஸ்கியைப் போல் விவரித்த நாவலாசிரியர்கள் வேறு யாருமே இல்லை. மனிதர்களின் ஆன்மாவின் போராட்ட கதிகளை, உள்ளேயுள்ள எதிர்மாறான விசுவரூபங்களை எடுத்துக் காட்டி உள்ளத்தில் இருண்டு கிடக்கும் பல பகுதிகளில் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிய பெருமை இவருடையதே. இவருடைய கதாபாத்திரங்கள் மிகவும் அசாதாரணமானவர்கள்; எனினும் காலத்தையும் இடத்தையும் கடந்து சிரஞ்சீவிகளாக வாழ்பவர்கள். அத்தனையும் மனோதத்துவ அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டவை. 'வேறு எங்கும் படித்து அறிந்து கொள்ள முடியாத பல விஷயங்களை டாஸ்டாவ்ஸ்கியைப் படித்து அறிந்துகொண்டேன்' என்கிறார் மிகப்பெரிய மனோதத்துவ நிபுணரான டாக்டர் ஃபிராய்ட். கரமாசோவ் சகோதாரர்கள் குற்றமும் தண்டனையும் அசடன் ஆகியவை மூன்றுமே மிகச் சிறந்தவை. உலக இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த நாவல் டால்ஸ்டாயின் போரும் சமாதானமும் தான் என்று சொல்லப்பட்டபோதிலும் கூட, உலக இலக்கியத்தில் தலைசிறந்த நாவலாசிரியர் யார் என்று கேட்டால், ஃபியோடர் டாஸ்டாவ்ஸ்கிதான் என்று விமர்சகர்கள் சந்தேகத்துக்கிடமின்றிச் சொல்லிவிடுவார்கள். டி.எச்.லாரன்ஸ் (1885-1930) 'மனிதவாழ்க்கை சவக்குழியை நோக்கிச் செல்கின்றது, மரணத்திலேதான் எல்லோரும் சமரசம் அடைகின்றனர்' என்ற காலத்தால் செல்லரித்துப் போன ஒரு கோட்பாட்டினை விடுத்து, லாரன்ஸ், மரணத்திலும் பார்க்க உண்மையானதும், சக்தி வாய்ந்ததுமான ஒரு சமரசச் சக்தியைக் கற்பித்தார். 'மனிதவாழ்க்கை சவக்குழியை நோக்கி முன்னேறுகையில், ஆண் - பெண் உடல் தொடர்பில் சமரசம் ஏற்படுகின்றது' என்பதை அழுத்துகிறது அவருடைய புதிய வியாக்கியானம். அவருடைய சாட்டர்லி சீமாட்டியின் காதலன் என்ற நாவலை முழுமையாகப் பிரசுரித்ததற்காக ஒரு பிரசுரகர்த்தர் மீது குற்றம் சாட்டி வழக்குத் தொடரப்பட்டதும், பல நாடுகள் அந்த நாவலைத் தடை செய்ததையும் நாம் அறிவோம். வாழ்க்கையைத்தான் உணர்ந்தபடியே, ஒளிவு மறைவின்றி எடுத்துச் சொல்வதுதான் லாரன்ஸின் தனிச் சிறப்பு. எனவே சாட்டர்லி சீமாட்டியின் காதலன் என்ற அவருடைய நாவல் ஆபாசமானதா, ஒழுக்கக் கேட்டைப் பரப்பக்கூடியதா என்பதெல்லாம் அவருடைய கண்ணோட்டத்தைப் பொருத்தது. அவர் ஓய்வின்றி வெளிநாடுகளில் சுற்றுப்பிரயாணம் செய்து கொண்டும், உலகின் பலநிற, பலவித மக்களைக் கண்டு கலந்துறவாடிக் கொண்டுமிருந்தார். பலவித பொழுதுபோக்குகளைக் கொண்டவராகவும். யாருக்கும் விட்டுக்கொடுக்காத தமது சுபாவத்தால் பலவித தர்மசங்கடமான வாக்குவாதங்களில் ஈடுபட்டவராகவுமிருந்த அந்த மெலிந்த, நெட்டையான, குச்சுத்தாடி மனிதரால் அத்தனை நூல்களையும் அவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் எழுதி முடிக்க முடிந்ததென்றால், அதற்கு அவருடைய உணர்ச்சிகளின் கொதிநிலையே காரணம். லாரன்ஸ் ஒரு சிறந்த நாவலாசிரியர், கவிஞர், நாடகாசிரியர், கட்டுரையாளர், விமர்சகர், ஓவியர், ஒரு தீர்க்க திருஷ்டியுள்ள புதுமைப்பித்தர், புரட்சிகரமான சிந்தனையாளர். இவைகளுள் காரசாரமான சர்ச்சைகளுக்கும், கண்டனங்களுக்கும், பாராட்டுகளுக்கும், தடைகளுக்கும் இலக்கானது சாட்டர்லி சீமாட்டியின் காதலன் என்ற நாவல். உண்மையில் பார்க்கப் போனால் இந்த நாவலில் பெருமளவுக்கு லாரன்ஸின் சொந்த வாழ்க்கையே பிரதிபலிக்கிறது. சுரங்கத் தொழிலாளியாயிருந்த காலத்திலேயே இன்னல்களுக்கு அடிபணிய அடம்பிடித்து மறுத்தவர் லாரன்ஸ். உறுதியும், தன்னம்பிக்கையும் கொண்ட ஒரு மனிதனால் சாதிக்க முடியாதது உலகில் எதுவுமே கிடையாது என்ற கொள்கையுடையவர். சாட்டர்லி சீமாட்டியின் காதலன் என்ற நாவலில் ஒரு விசித்தரமான கதாநாயகனைப் படைத்திருக்கிறார். இளம் பெண் ஒருத்தியை மணம் செய்த சில நாட்களுக்குள். யுத்தத்தில் அடைந்த பெரிய காயங்களால் கணவனின் இடுப்பிற்குக் கீர் உள்ள பாகங்கள் உணர்ச்சியிழந்து ஸ்தம்பித்துவிடுகின்றன. எனவே, தாம்பத்தியக் கடமையைச் செய்யும் சக்தியை இழந்து விடுகின்றான். அதேசமயம் தன் மனைவியின் தேவைகளையும் உடலுணர்ச்சிகளையும், மன எழுச்சிகளையும் உணருகிறான், அவளோ தன் இதயவேதனைகள் அனைத்தையும் மெளனமாகச் சகித்து வருகிறாள். மனைவியின் துன்பங்களை உணர்ந்த அந்த ஆண்மையிழந்த கணவன், அதைத் துடைக்க ஒரு திட்டம் வகுக்கிறான். பேசும் பொற்சித்திரமாக ஒரு குழந்தைத் தெய்வம் மட்டும் அந்த வீட்டில் தவழுமானால் அவளுடைய கவலைகள் ஓரளவு மாறக்கூடும். ஆனால் அதை உருவாக்கும் பணியில் அவனால் ஒரு கருவியாக இருக்க முடியாதே. தனக்கு விருப்பமான ஒருவனுடன் கூடி அவள் ஒரு குழந்தையைப் பிரகடனப்படுத்தத் தான் தயார் என்பதை அவளுக்கு உறுதியாக உணர்த்துகிறான். தன் கணவன் வேட்டைகளுக்குச் செல்லும்போது அவனுக்கு உதவியாளனாகச் செல்பவன்மீது அவளுக்குக் காதல் அரும்புகிறது. இந்தக் காதலால் பல சிக்கல்கள் முளைக்கின்றன. அவளுக்குப் பிறக்கும் குழந்தையைத் தன்னுடையதாக்கிக் கொள்ள காதலனும் விரும்புகிறான், இதனால் விவாக பந்தமே உடைந்துவிடுகிறது. திரைபோட்டு மறைக்காமல் இவ்வளவு பச்சையாகச் சித்தரித்திருப்பதால் லாரன்ஸைக் காமப்பித்துப் பிடித்தவர் என்று எடை போட்டால் அதைப் போன்ற அறியாமை எதுவுமே இருக்க முடியாது. ஏனென்றால், காலமெல்லாம் அப்பழுக்கற்ற தூய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர் லாரன்ஸ் என்பதை அவருடைய பரமவிரோதிகள் ஒப்புக் கொள்வார்கள். எனவேதான், 'இரத்தம் எதை உணருகிறதோ, நம்புகிறதோ, கூறுகிறதோ அதுவே எப்பொழுதும் உண்மை' என்று 1912-ம் ஆண்டிலேயே எழுதினார். எமிலி சோலா (1840-1902) இவ்வுலகைவிட்டு என்றும் மறையாத சிரஞ்சீவி நாவலாசிரியர் பட்டியல் ஒன்றைத் தயாரித்தால், அதில் கட்டாயம் எமிலி சோலாவுக்கு இடம் இருந்தே தீரும். நாவலுக்கு இலக்கிய அந்தஸ்தைத் தேடித்தந்தவர்களில் அவரும் ஒருவர். சோலா இவ்வுலகில் நாலு வகைகளில் தனது பெயரை நிலை நாட்டியிருக்கிறார். முதலில், அவர் எதார்த்த வாத இலக்கியத்தில் நேச்சுரலிசம் (Naturalism) என்னும் இயற்கைவாதக் கொள்கையை அழுத்தமாக நிலை நாட்டியவர். இரண்டாவதாக, உலகின் வாசிக்கத்தக்க நல்ல நாவலாசிரியர்களில் ஒருவராக அவர் விளங்குகிறார். மூன்றாவதாக, அவர் பிரெஞ்சுக் கலை உலகின் சிறந்த விமர்சகராக ஆற்றிய சேவையைக் குறிப்பிடலாம். நான்காவதாக அபலையான டிரெபஸ் என்ற யூத இராணுவத்தளகர்த்தருக்கு நீதி பெறுவதற்காக அவர் நடத்திய சரித்திரப் பிரசித்திவாய்ந்த போராட்டம். இந்த நான்கு காரணங்களாலும் அவர் புகழ் காலக் கடலில் பாறைபோல் தலைதூக்கி நிற்கிறது. அலைகள் பொங்கி வருகையில் அது சிறிது மறைகிறது. ஆனால் மீண்டும் எப்படியோ கண்ணைக் கவர்ந்து விடுகிறது. சோலா தெரேசா ஏக்கா (1867) நாவலோடுதான் இலக்கியக் களத்திலே பிரவேசித்தார். இது கமிலஸ் என்ற நோஞ்சாற் பேர் வழிக்கு வாய்த்த தெரேசா என்னும் மனைவியின் கதை. இக்கதையிலே பிளாபெயரின் மேடம் பவாரி யின் மணமும், டாஸ்டாவ்ஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும் என்ற நூலின் மணமும் வீசுகின்றன. தடுக்கப்பட்ட கள்ளக்காதலைப் பொருத்த வரையில் தெரேசா, மேடம்பவாரியைப்போல் காட்சியளிக்கிறாள். ஆனால் கட்டிய கணவனைப் படகிலே வைத்துக் கொன்றுவிட்டு, இக்கொலையை எதற்காகச் செய்தாளோ அந்த இலட்சியம் சிறிதுகூட நிறைவேறாமல், குற்றத்தின் பயங்கர நிழல் பின்தொடர, குற்றத்திற்கேற்ற ஒரு தண்டனையும்" நூலில் வரும் ராஷ்கோல் நிக்கோவுக்கு அவளை உவமானமாகச் சொல்லலாம். பிரெஞ்சு மத்திய வகுப்பின் படப்பிடிப்பாக விளங்கும் இக்கதை மனதைப் பிணிக்கும் சக்திவாய்ந்த நூலென்று பல விமர்சகர்களால் பாராட்டப்பட்டுள்ளது. உள்ளத்தைக் கவ்வும் இந்நாவல் பிரெஞ்சு நாடக அரங்கத்தையும் அலங்கரித்தது. சோலா யதார்த்தவாதிகளின் யதார்த்த வாதத்துக்கு ஒருவித ஆழத்தைத் தந்தார். இந்த ஆழம்தான் இயற்கை வாதம். மனிதன் நாலுகால் மிருகம். முன்னங்கால்களை உயர்த்திக் கொண்டு அவற்றுக்குக் கைகள் என்று பெயரிட்டுவிட்டதால் இந்நிலை மாறிவிடாது. மிருகத்துக்கும், மனிதனுக்கும் இடையிலே காணப்படும் ஒருமைப்பாடுகள் வெளியே மறைந்திருந்தாலும் உள்ளே பூதாகாரமாக நடம்புரிந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. அவையே அவனது நடவடிக்கைகளை நிர்ணயிக்கின்றன. இதை மறைத்துப் பேசும் இலட்சியவாதங்களை உடைத்தெறிந்த சோலா, மனித மிருகத்தைப் பயன்படுத்தினார். சுற்றுப் புறமும் பரம்பரையும் மனிதனின் செயல்களை உருவாக்குகின்றன என்பது சோலாவின் முடிந்த அபிப்பிராயம். இந்தக் கருத்துகளே அவர் யதார்த்த வாதத்துக்கு அளித்த ஆழம். இவையே அவரது இயற்கைவாதத்தின் மூலைக்கற்களாக விளங்குகின்றன. சோலா தமது நாவல்களிலே இந்த ஆழத்தை எப்படி எய்தினார்? மனிதனைச் சுற்றாடலின் பிராணியெனக் கருதிய அவர் சுற்றாடலைத் திட்டவட்டமாகவும் விரிவாகவும் உண்மைக்கு மாறுபடாமலும் சித்திரித்தார். இது இலகுவான ஒரு விஷயமன்று. கதை வளரும் பிரதேசம், கதாநாயகன் செய்யும் தொழில், அவனுடன் சம்பந்தப்படும் இதர பாத்திரங்களின் பின்னணி - இவற்றை எல்லாம் தத்ரூபமாகச் சித்தரிப்பதற்குக் கதாசிரியன் அவற்றைப் பற்றித் தெளிவான அறிவு பெற்றிருக்க வேண்டும். தான் சித்திரிக்க எண்ணிய விஷயத்தைப்பற்றி இத்தகைய தெளிந்த அறிவைப் பெறுவதற்காக அவர் பல்வேறு இடங்களுக்கு விஜயஞ் செய்தார். அவ் விஷயங்களை அறிந்தவர்களுடன் உரையாடினார். பத்திரிகையில் வரும் விவரக்கட்டுரைகளைக் கத்தரித்தெடுத்தார். செய்திகளில் கூடப் பொருத்தமானவற்றை வெட்டிச் சேகரித்தார். இப்படி அவர் சேகரித்த விவரங்களும், எழுதி எடுத்த குறிப்புகளும் மலைபோல் குவிந்திருக்க அதற்கு மத்தியில் இருந்து சோலா எழுதினார். ஜெர்மினல் என்ற சுரங்கத்தொழிலாளர் கதையை எழுதுவதற்காக அவர் ஒரு தொழிற்சங்வாதியின் துணையால் தொழிலாளர் மத்தியில் சென்று அவர்களது நடை உடை பாவனைகளையும், பேச்சு வழக்குகளையும், விருப்பு வெறுப்புகளையும், அவர்களின் வேலை நிலைமைகளையும், சுற்றாடலையும் நேரிலே பார்த்தும் கேட்டும் உணர்ந்தார். இது அவர் ஜெர்மினல் சம்பந்தமாக மட்டும் அனுஷ்டித்த ஒரு கொள்கையல்ல. அவருடைய எல்லா நாவல்கள் சம்பந்தமாகவும் இவ்வித் அனுபவத்தைப் போதிய அளவு அடைந்த பின்னர்தான் அவர் அவற்றை எழுத ஆரம்பித்தார். சோலா இதைக் கண்டு அஞ்சவில்லை. "நான் எனக்காக வாதாட வேண்டியதில்லை, எனது புத்தகங்கள் தமக்காக வாதாடிக் கொள்ளும்" என்று கூறிப் பேசாமல் இருந்தார். எதிரிகளின் நகைப்பு அதிகரித்தது. சோலா அதற்களித்த பதில் "முதலில் அவர்கள் எங்களைப்பார்த்து நகைப்பதில் தான் ஆரம்பிப்பார்கள். ஆனால் கடைசியில் எங்களைப் பார்த்துக் 'காப்பி' அடிப்பதில் முடிவடைவார்கள், என்பதாகும். ராணுவத் தளபதி அல்பி ரெட்டி டிரெபஸ் என்பவருக்கு நீதிகோரி நடத்திய போராட்டம்தான் அவரை உலகப் பிரசித்திபெற்ற மனிதாபிமானியாக்கியது. இப்போராட்டத்தைக் கேள்விப்பட்ட அவரது நண்பர் டர்கினீவ் "அவர் பெருமை பல அங்குலங்களால் உயர்ந்துவிட்டது" என்று பெருமையுடன் குறிப்பிட்டார். 1902-ம் ஆண்டு, வீட்டிலிருந்த காஸ் விளக்கினால் ஏற்பட்ட விபத்தில் திடீரென மரணமானார் சோலா. ஆனால் 1906-ம் சோலாவின் நாமம் மீண்டும் பிரான்ஸில் வான்முட்ட ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. டிரெபஸ் விடுதலையானான். மனித உரிமைக்குப் போராடியவர்களிலே சோலாவுக்கு நிகரானவர் எவரும் இல்லை என்று சொல்லி மனித உரிமைச்சங்கம் அவருக்குப் பொற்பதக்கம் ஒன்றை அளித்துக் கெளரவித்தது. 1908-ம் ஆண்டில் புதை குழியிலிருந்து சோலாவின் சடலம் வெளியே எடுக்கப்பட்டது. வீரர் கல்லறை என்று கருதப்படும் 'பாந்திய'னில் (Pantheon) அவர் இரண்டாம் முறையாகப் புதைக்கப்பட்டார். இதுவே பிரான்ஸ் எவருக்கும் அளிக்கக்கூடிய மிகப்பெரிய கெளரவமாகும். அவர் பிரான்சின் பெரியார் வரிசையிலே இடம் பெற்றுவிட்டார். சோலாவின் கல்லறையில் பேசிய அனடோல் பிரான்ஸ் "சோலா மனிதகுலத்தின் மனச்சாட்சியில் ஒரு கணம்" என்று உளமுருகிக் கூறினார். சோலாவே முதன் முதலாகத் தொழிற் சங்கப் போராட்டங்களையும் தொழிலாளர் வாழ்க்கையயும் விவரமாகச் சித்தரித்தவர். அதன் மூலம் அவரது இயற்கைவாதம் பின்னால் வளர விருந்த பாட்டாளி இலக்கியத்துக்கும் வழிகாட்டியாக அமைந்தது. பிளாபெயர் ஒரு சமயம் சோலாவை "கால்கள் அழுக்கடைந்த விஸ்வரூபம்; ஆனால் என்ன? விஸ்வரூபம் தானே!" என்று வர்ணித்தார். புத்தகங்களில் கெட்டித்து வைத்திருக்கும் மகத்தான வெடிச் சக்திகளை யதேச்சாதிகாரியைப் போல வேறு எவரும் கண்டு உணரவில்லை. ஜனநாயக நாடுகளும் இதே விஷயத்தைச் சில சமயம் வன்மையாக உணர நேரிடுகிறது. அமெரிக்க ராஜாங்க இலாகாவானது, அயல்நாடுகளில் நடத்தும் செய்தித் துறைப் புத்தகாலயங்களில் விரிவான புத்தகத் தணிக்கை பல இடங்களில் நடப்பதாகவும் பல இடங்களில் புத்தகங்கள் கொளுத்தப்பட்டன என்றும் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் செய்தி கிடைத்தது. இதைக் கேட்டு அமெரிக்க மக்களும் அவர்களுடைய நண்பர்களும் பரவலாக அதிர்ச்சியடைந்தனர். அதை அவர்களால் நம்பமுடியவில்லை. அதன் விளைவு மிகக் கடுமையாகிவிடவே ஜனாதிபதி ஐஸன்ஹாவரே குறுக்கிட்டுத் தமது சர்க்காரின் நற்பெயரைக் காப்பதற்கு முயல் வேண்டியதாயிற்று. 'புத்தகம் எரிப்போருடன் சேராதீர்கள்' என்ற புகழ்பெற்ற தமது உரையை அவர் நிகழ்த்தினார். மறுமலர்ச்சிக் காலம் முதல், இருபதாம் நூற்றாண்டின் மையம் வரை எந்தப் புத்தகங்கள் மிகுந்த செல்வாக்குள்ளவையாக இருந்து வந்திருக்கின்றன. புத்தகத்தைக் 'காலம் உருவாக்கியதா? காலத்தைப் புத்தகம் உருவாக்கியதா?' அதாவது, 'ஒரு குறிப்பிட்ட புத்தகம், தான் வெளிவந்த காலவிசேஷத்தால் செல்வாக்கடைந்ததா? அவறு ஒரு சகாப்தத்திலும் முதல் நூல் காலத்துப் பொருள் படைத்ததாக அது இருந்திருக்கக் கூடமா? வேறு ஏதாவது ஒரு தேதியில் அதை இயற்றி இருக்க முடியுமா?' அநேகமாக ஒவ்வொரு நூல் விஷயத்திலும் காலமே அதைத் தோற்றுவித்தது என்ற தீர்மானத்திற்கு வராமல் இருக்க முடியாது. வரலாற்றின் வேறொரு சகாப்தத்தில் அந்த நூல் தோன்றாமல் இருந்திருக்கலாம். அல்லது தோன்றியிருந்தாலும் மக்கள் கவனத்தை ஈர்க்காமல் இருந்திருக்கலாம். • நிறைய உதாரணங்கள் நினைவிற்கு வரும். தான் மிகவும் நேசித்த இத்தாலியை அந்நிய ஆக்ரமிப்பினின்றும் விடுவிப்பது என்ற திட்டவட்டமான நோக்கத்துடன் மாக்கிவல்லியின், 'மன்னன் (The Prince)' எழுதப் பெற்றது. • 'சமுதாயங்களின் செல்வம்' என்ற நூலை ஆடம் ஸ்மித், எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது தமது கடலாடி வர்த்தகத்தையும் தொழில் துறையையும் பெரிய அளவில் விஸ்தரிப்பதற்கு இங்கிலாந்து தயாராக இருந்தது. • ஏற்கனவே வெடித்தெழும் தறுவாயில் இருந்த அமெரிக்கப் புரட்சி துவங்குவதற்குத் தாமஸ் பெயினின், 'பகுத்தறிவு (Common Sense)' காரணமாக இருந்தது. • அதே மாதிரி உள்நாட்டு யுத்தம் துவங்குவதற்கு யாரியட் பீச்சர்ஸ் ஸ்டொவின், அங்கிள் டாம்ஸ் காபின் பயன்பட்டது. • ஐரோப்பியத் தொழில் துறையில், முக்கியமாக இங்கிலாந்தில, தொழில் பட்டறை முறையில் பத்தொன்பதாவது நூற்றாண்டின் மத்தியில் பயங்கரமான நிலவரம் இருந்திராவிடில், டாஸ் காபிடலை இயற்றுவதற்கு விஷயம் கார்ல் மார்க்ஸூக்குக் கிடைத்திராது. • ஆயிரத்து எண்ணூற்றுத் தொண்ணூறுக்குப் பிறகு உலக வல்லரசுகளிடையே கடற்படைப் போட்டி துவங்கியது. • அட்மிரல் மாஹன் இயற்றிய, வரலாற்றின் மீது கடலாதிக்கத்தின் செல்வாக்கு (Influence of Sea power on History) என்ற புத்தகந்தான் இதை ஊக்குவித்தது. • மெதுவாக எரிந்து வெடியைக் கிளப்பும் திரி போல, சில புத்தகங்கள், வெளியான சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முழுச் செல்வாக்குடன் விளங்கியது உண்டு. • ஆடம் ஸ்மித், கார்ல் மார்க்ஸ் ஆகியோர் புத்தகங்கள் இதற்கு உதாரணங்கள். • தமது நூல்களின் முக்கியத்துவத்தை உலகம் உணர ஆரம்பித்தபோது அவர்கள் உயிருடன் இருக்கவில்லை. • இந்தியாவிலும் தென் ஆப்பிரிக்காவிலும் மஹாத்மா காந்தி, சட்டமறுப்பை நடத்துவதற்கு ஐம்பது ஆண்டுகள் முன்னரே அந்தச் சித்தாந்தத்திற்கு மூல கர்த்தாவான தோரோ காலமாகிவிட்டார். • பெரு நூல்கள் எக்காலத்திலும் ஒரு சமுதாயத்தில் கிளர்ச்சியைக் கிளப்பி விட்டதில்லை என்கிறார் வால்டேர். • உணர்வு மிகுதியுடன் வரையப்பெரும் சிறு நூல்கள் தாம் அவ்வாறு பயன்படுபவை என்பது வால்டேரின் கருத்து. • பெயின், தோரோ ஆகியவர் நூல்கள் விஷயத்தில் இது முற்றம் பொருந்தும்; மாக்கிண்டர், ஐன்ஸ்டீன் நூல்கள் விஷயத்தில் பொருந்தாது. நிகோலோ மாக்கியவெல்லி மன்னன் மன்னர்களுக்கு வழிகாட்டும் நூல் என்று 'மன்னன்' மதிக்கப் பெறுகிறது. 'கொடுங்கோலர்களின் வழிமுறை நூல்' என்றும் அதைச் சிலர் வருணிக்கிறார்கள். அதிகாரத்தை எப்படிச் சம்பாதித்துக் காப்பாற்றிக் கொள்வது என்பதை அது போதிக்கிறது. ஆனால் அந்த அதிகாரமானது மன்னனின் பெருமைக்காக ஆனால் அந்த அதிகாரமானது மன்னனின் பெருமைக்காக அல்லாமல் மக்களின் நன்மையைக் கோருவதாக இருத்தல் வேண்டும். 'மக்கள் வாழ்கின்ற வகைக்கும் அவர்கள் வாழவேண்டிய வகைக்கும் மிகப் பெரிய வேறுபாடு உண்டு. கஞ்சன் என்ற பெயர் வாய்க்குமே என்று ஒரு மன்னன் கவலைப்படலாகாது. கலகத்தை அடக்குகிறவன், மிகுந்த தாராளப் போக்குடன் விஷயங்கள் தம் வழியே செல்லட்டும் என்று அனுமதிப்பவனைவிட இறுதியில் அதிகமான கருணை படைத்தவன் என்று கருதப்பெறுவான். தாராளப் போக்கில் செல்வதன் விளைவாக இரத்தக் களறியும் குற்றப் பெருக்கும் மிஞ்சும். மன்னனின் கடுமை, தனி நபர்களுக்குத் தீமை இழைக்கலாம். ஆனால் தாராளப் போக்கின் விளைவுகள், ராஜ்யம் முழுவதற்குமே கெடுதலை உண்டுபண்ணும்.' ஆனால் அன்பும் அச்சமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருப்பது சாத்தியமல்ல. மன்னர்கள் சொன்ன சொல் காத்தல் என்பதைப்பற்றிய பதினெட்டாவது அத்தியாயத்தைப் போல வேறு எதுவும் அவ்வளவு பொதுப்படையான கண்டனத்திற்கு உள்ளானதில்லை. 'மாக்கியவெல்லி வரி' என்று கேவலமாகப் பேசப்படுவதற்கான மூல காரணங்களை நூலின் பிற பகுதிகளை விட இதில்தான் அதிகமாகக் காணலாம். சொன்ன சொல் காத்தல் புகழுக்கு உரியதே என்று அவர் ஒப்புக் கொள்கிறார். ஆனால் அரசியல் அதிகாரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக மோசடி, வஞ்சம், பொய்யுரை முதலியன அவசியமானவை, மன்னிக்கப் பெற வேண்டியவை என்று கூறுகிறார். • எல்லாச் சகாப்தங்களிலும் சர்வாதிகாரிகளும் கொடுங்கோலர்களும் இந்த நூலில் கண்டிருக்கும் புத்திமதியினால் பெரிதும் பயனடைந்திருக்கின்றனர் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. • இதை ஆர்வத்துடன் படித்தவர்களின் ஜாபிதா மிகவும் கவர்ச்சிகரமானது. ஐந்தாவது சார்லஸ் சக்கரவர்த்தி, காதெரின் டீ மெடிசி ஆகியோர் இதை வியந்து போற்றினர். • இதன் கையெழுத்துப் பிரதி ஒன்றை ஆவிவர் கிராம்வெல் சம்பாதித்து இங்கிலாந்தில் தன் காமன்வெல்த் சர்க்காரை அதில் கூறியுள்ள கொள்கைகளைத் தழுவி நடத்தலானான். • பிரான்ஸின் மன்னர்களான மூன்றாவது ஹென்றி, நான்காவது ஹென்றி ஆகிய இருவரும் கொலையுண்டபோது அவர்களிடம் இதன் பிரதிகள் காணப்பெற்றன. • பிரஷ்யாவின் கொள்கையை உருப்படுத்துவதில் மகா பிரெடரிக்கிற்கு இது பெரிதும் பயன்பட்டது. • பதினாலாவது லூயி இந்தப் புத்தகத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டுதான் படுக்கைக்குச் செல்வது வழக்கம். • வாட்டர்லூ போர்க்களத்தில் நெப்போலியன் போனபார்ட்டின் கோச்சு வண்டியில் விளக்கத்துடன் கூடிய ஒரு பிரதி இருந்தது. • சர்க்காரைப்பற்றிய மூன்றாவது நெப்போலியனின் கருத்துக்கள் முக்கியமாக இதிலிருந்து வெளிப்போந்தவைதாம். • பிஸ்மார்க், பக்தி சிரத்தையுடன் கூட மாக்கியவெல்லியின் கொடிய சீடராக இருந்தார். தாமஸ் பெயின் பகுத்தறிவு: 37வது வயதில் தாமஸ் பெயின் அமெரிக்கா வந்தடைந்தபோது. அவருடைய எதிர்காலம் மிகப் பிரகாசமானதாக இருக்கும் என்று மதிபடைத்த எவனும் கூறியிருக்க முடியாது. அதுவரை அவர் தொடர்ச்சியாகப் பல தோல்விகளைக் கண்டு நிராசையில் ஆழ்ந்திருந்தார். புது உலகிற்கு வந்த அவர், சில ஆண்டுகளில் ஆங்கில மொழியில் மகத்தான் பிரசுரங்களை வெளியிட்டு, அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே மிக மிகச் சர்ச்சைக் குரியவராக மாறிவிடுவார் என எவரும் எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. அவர் பெரிய அரசியல் கிளர்ச்சிக்காரர், புரட்சியாளர், பிரிட்டனின் அமெரிக்கக் காலனிகள், பிரிட்டன், மேற்கு ஐரோப்பா ஆகியவற்றில் அவரிடம் அச்சமும் துவேஷமும் வளருமென்றோ அல்லது அவரைப் போற்றிப் புகழ் பாடுவர் என்றோ முதலில் எவரும் நினைத்திருக்க முடியாது. சொற்ப காலம் இவ்வாறு பள்ளியில் படித்த பின் தம் தந்தையின் தொழிலாகிய கச்சுகளின் தயாரிப்பை அவர் கற்றுக் கொண்டார். இப்பணி மூன்று ஆண்டுக் காலம் நீடித்தது. இவ்வேலையில் அலுப்புத் தட்டியதுடன் கடலின் கவர்ச்சி நீடித்தது. இவ்வேலையில் அலுப்புத் தட்டியதுடன் கடலின் கவர்ச்சி அவரை ஈர்த்தது. வீட்டை விட்டு வெளியேறி, 'டெரிபிள்' என்ற ஒரு கப்பலில் பணி புரியலானார். 'மரணம்' என்ற பயங்கரமான பெயரை வைத்துக் கொண்டிருந்தார், அந்தக் கப்பலின் காப்டன் தந்தை அவரைக் கண்டுபிடித்து, மீட்டு 19 வயது வரை பழைய பணியிலே ஈடுபடுத்தினார். லண்டனில் தங்கியிருந்த காலத்தில் அதிருஷ்ட வசமாக பெஞ்சமீன் பிராங்கிளினைப் பெயின் சந்தித்தார். காலனிகளின் கமிஷனராக நியமனம் பெற்று, பிராங்கிளின் அங்கு வந்திருந்தார் பெயினின் மேதையைக் கண்டு வியந்து, அமெரிக்காவுக்குச் சென்றால் அங்கு அதிருஷ்டம் கிட்டலாம் என்று சொல்லி, அதற்கு அவரை பிராங்கிளின் இசைய வைத்தார். ஃபிலடெல்பியாவில் இருந்த பிராங்கிளினின் மருமகன், ரிச்சர்டு பாக் என்பவருக்கு ஓர் அறிமுகக் கடிதத்துடன் பெயின் புறப்பட்டுச் சென்றார். 'மதிப்புக்குரிய அபார சாமர்த்தியமுள்ள இளைஞர்' என்ற பிராங்கிளின் தமது கடிதத்தில் குறிப்பிட்டு, அவரை ஒரு குமாஸ்தாவாகவோ, பள்ளிக்கூடத்தில் ட்யூட்டராகவோ, துணை சர்வேயராகவோ நியமிக்கலாமெனச் சிபாரிசு செய்திருந்தார். 1774 டிசம்பரில் இந்த ஒரே ஓர் ஆஸ்தியுடன்கூட ஃபிலடெல்பியாவில் பெயின் அடியெடுத்து வைத்தார். பெயினிடம் மதிப்பிட முடியாத வேறு வகை ஆஸ்தியொன்று இருந்தது. அது அவரது விரிவான அநுபவம். ஃபிலடெல்பியாவுக்கு வந்தவுடன் புதிதாக நிறுவப் பெற்ற 'பென்ஸில்வேனியா மாகஸீன்' என்ற சஞ்சிகையின் ஆசிரியப் பதவி பெயினுக்குக் கிடைத்தது. பகுத்தறிவு (Common Sense) 1776 ஜனவரி 10ஆம் தேதி வெளியாயிற்று. ஓர் ஆங்கிலேயரால் எழுதப் பெற்றது என்ற அறிவிப்புடன் 47 பக்கங்கள், 2 ஷில்லிங் விலையுடன் கூடிய பிரசுரமாக அது வெளிவந்தது. 3 மாதங்களில் 1,20,000 பிரதிகள் செலவாயின. மொத்தம் இப்பிரசுரம் 5 லட்சம் பிரதிகள்வரை செலவானதாக மதிப்பிட்டிருக்கிறார்கள் அப்போதைக்கும் இப்போதைக்கும் உள்ள ஜனத்தொகை உயர்வைக் கருத்திற் கொண்டு பார்த்தால், இப்போது 3 கோடி பிரதிகள் விற்பதற்கு அதைச் சமமாகக் கொள்ளலாம். 13 காலனிகளிலும் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த அனைவரும் அதைப் படித்தார்கள் எனத் தெரிகிறது. இவ்வளவு ஏராளமாக விற்பனை ஆகியும் ஆசிரியர் என்ற வகையில் தமக்கு உரிமைப் பணம் சிறிதும் தேவையில்லை என்று அவர் கூறிவிட்டார். மக்கள் மனத்தை உடனடியாக ஈர்த்த நூல் என்று 'பகுத்தறிவு'டன் ஒப்பிடக்கூடிய வேறு எந்த நாலும் இலக்கியத்தின் வரலாற்றில் வந்ததே இல்லை. சமரச உணர்வோ தயக்கமோ இன்றி, சுதந்தரத்துக்காக, அமெரிக்காவில் குடியேறி மக்கள் போரிட வேண்டும் என்று அது சங்கநாதம் செய்தது. பிரிட்டனுடனும் மூன்றாவது ஜார்ஜ் மன்னருடனும் ஏற்பட்டிருந்த தகராறுக்குப் புரட்சி ஒன்றேதான் பரிகாரம் என்று எடுத்துக் காட்டினார். பாரம்பரியமாக வரும் முடியரசு முறைமீது பெயின் கடுமையான சொல்லம்புகளைத் தொடுத்திருக்கிறார். அதை விசேஷ அருவருப்புடன் கண்டனம் செய்திருக்கிறார். முடியரசுத் தத்துவத்தைப் பொதுவாகவும், ஆங்கில முடியரசை விசெஷமாகவும் அவர் தாக்கினார். "போர் செய்வதும் பதவிகளை வழங்குவதும் தவிர இங்கிலாந்தில் மன்னனுக்கு வேறு ஜோலி இல்லை. பச்சையாகச் சொல்லுமிடத்துத் தேசத்தை வறுமையில் ஆழ்த்தி மக்களை ஒருவரோடொருவர் மல்லுக்கு நிற்க வைக்கிறான் மன்னன். வருஷம் எட்டு லக்ஷம் பவுனும் கொடுத்து, போதாக் குறைக்கு அவனுக்குப் பூசனையும் போட வேண்டியிருக்கிறது. இவ்வளவு லட்சணமுள்ள பணிக்கு இதுவரை மகுடதாரிகளாக விளங்கியுள்ள போக்கிரிகளையெல்லாம்விட உண்மையுடைய ஒரு நபர் சமூகத்திடமும் கடவுளின் முன்னிலையிலும் அதிக மதிப்புள்ளவனாகத் திகழ்கிறான்." 1802-இல் அமெரிக்காவுக்குப் பெயின் திரும்பியபோது புரட்சி வீரருக்குரிய வரவேற்பு அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. 1903-ஆம் ஆண்டுவரை நியூயார்க்கில் ஒரு ரேடியோ நிலையத்தில் பெயினைப் பற்றிப் பேசக் கூடாதெனத் தடை விதித்திருந்தார்கள். மாபெரும் அமெரிக்கர்களின் கீர்த்தி மண்டபம் நிறுவப் பெற்றது 1900-ஆம் வருஷத்தில். ஆனால் நாற்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே டாம்பெயின் அதில் இடம் பெற்றார். 'அமெரிக்கச் சுதந்திரத்தின் ஸ்தாபகர்' என்ற விருது வேறு எவரையும்விட அவருக்குத்தான் சரியாகப் பொருந்தும். அவர் தாம் 'அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்' என்ற சொற்றொடரை உபயோகித்தார். தம் மனைவிக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ஜான் ஆடம்ஸ் கூறுகிறார்: "'பகுத்தறிவு' என்ற தலைப்புள்ள துண்டுப் பிரசுரத்தை உனக்கு நான் அனுப்பியுள்ளேன். அது நிலை நிறுத்தும் சித்தாந்தங்கள், கொடுமையையும் கொடுங்கோலாட்சியின் அக்கிரமங்களையும் விரைவில் எதிர்த்தாக வேண்டும் என்ற ஒரு பொது நம்பிக்கையை உண்டு பண்ணக் கூடியவை." ஹென்றி டேவிட் தோரோ ஹார்வோர்டு சர்வகலா சாலையில் அவர் கழித்த நான்கு ஆண்டுகள் எவ்வகையிலும் குறிப்பிடத் தக்கவை அல்ல. ஆனால் ஊருக்கு ஒரு வழி என்றால் தனக்கு மட்டும் வேறு வழி என்று நினைக்கும் போக்கினர் ஆகலாம் என்று கருதுவதற்கான ஓர் அறிகுறி இருந்தது. பிரார்த்தனைக்குக் கறுப்பு நிற உடுப்பில் செல்ல வேண்டும் என்பது விதி. அப்படி விதி இருந்தது என்ற காரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டிப் பச்சை நிற மேலங்கியுடன் அவர் சென்றார். கன்கார்டு நகரில் பசுமையான வயல்களுக்கும் காடுகளுக்கும் மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பினார் தோரோ. பின்னர் சில குறுகிய கால வெளி விஜயசங்கள் தவிர வயல் வெளிகளை விட்டு அவர் நகரவே இல்லை. ரால்ப் வால்டோ எமர்ஸனின் வீட்டில் இரண்டு தடவை சிறிது காலம் தோரோ வாழ்ந்ததுண்டு. அங்கே டிரான்ஸெண்டென்டல் கிளப் (பரமார்த்திகக் குழு) என்ற அமைப்பின் நண்பர்களுடன் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. அவர்கள் பிரசித்திபெற்ற நியூ இங்கிலாந்து எழுத்தாளரும் சிந்தனையாளரும் ஆவர். அவர்களுடைய சர்ச்சைகளில் அவர் சுறுசுறுப்பாகப் பங்கு கொண்டார். அவரது மதிநுட்பம் வளர்ச்சி காண்பதற்கு எமர்ஸனின் செல்வாக்குப் பெரிதும் காரணமாய் இருந்தது. சட்ட மறுப்பு என்ற நூலில் இடம் பெற்றுள்ள சில கருத்துக்கள் அவருக்கு எமர்ஸன் மூலந்தான் கிடைத்தன. வயல்வெளிகளில் மனம் போன போக்கில் சுற்றித் திரிவது, இயற்கையை நேரிடையாச் சுவைப்பது, தியானம், படிப்பு, எழுதுவது ஆகியவையே அந்த அடிப்படைப் பணிகள். தமக்குப் பிடித்ததையெல்லாம் செய்ய விரும்பினார். சுற்றுப்புறவாசிகள் ஓயாது உழைப்பில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அது அவருக்கு அலுப்புத் தட்டியது. தம் சொற்பத் தேவைகளை அத்தகைய உழைப்பு இல்லாமலேயே அடைந்துவிடலாம் என்று அவர் நம்பினார். ஆறு நாள் வேலை, ஒரே நாள் ஓய்வு என்பது பைபிளின் நியதி. அந்த ஏட்டை அவர் திருப்பிப் போட்டார். ஒவ்வொரு வாரமும் ஏழாவது நாள்தான் உழைப்பது என்று வைத்துக் கொண்டார். அதற்காக வேண்டி, கன்கார்டு அருகில் வால்டன்பான்ட் என்னுமிடத்தில் இரண்ட வருஷம் கழித்தார். அங்கே ஒரு குடிசையைக் கட்டி மொச்சை, உருளைக்கிழங்கு பயிரிட்டார். மிக எளிய ஆகாரத்தையே உட்கொண்டார். சாதம், சொளரொட்டி, உருளைக்கிழங்கு, சர்க்கரைப்பாகு ஆகியவையே அவரது ஆகாரமாக விளங்கின. சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கமாகத் தனிமையில் வாழ்ந்தார். ஏகாக்கிரஹ சித்தத்டுன் சிந்தித்து நூல்களை இயற்றலானார். இக்காலத்தில்தான் அமெரிக்க இலக்கியத்திலேயே மகத்தான நூல்களில் ஒன்றாகிய வால்டன் அல்லது வனத்தில் வாழ்வு என்ற புத்தகம் வெளியாயிற்று (1854). வால்டனும் முந்தைய நூலாகிய சட்ட மறுப்பும் நெருங்கிய உறவு முறை கொண்டவை. இரண்டுமே புரட்சிகரமான தஸ்தாவேஜீகள். தோரோ அரசியல்வாதி அல்ல. எனினும், அரசாங்கத்தின் தன்மைகளையும் அதன் ஆட்சியையும் பற்றிப் பரிசீலனை செய்வது என்று அவர் முடிவு கட்டினார். தனி நபருக்கும் அரசாங்கத்துக்குமிடையே இருந்துவரும் உறவு முறை, இருக்க வேண்டிய நிலைமை ஆகியவற்றை விசாரணை செய்தார். இந்தப் பிரச்னைகளைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து சமூகத்தில் தனி மனிதனது அந்தஸ்து, ஒவ்வொருவனும் நாணயமாக வாழ வேண்டிய அவசியம் ஆகியவைகளைப் பற்றய தத்துவம் உருப்பெற்றது. சட்ட மறுப்புக்கு வெளிப்படையான அத்தாட்சியாக ஒரு முறையை எல்லாப் பிரஜைகளும் தாராளமாகப் பின்பற்றலாம் என்று சுட்டிக் காட்டினார் தோரோ. வரிகளைச் செலுத்த மறுப்பதுதான் அந்த உபாயம். ஒரு 1000பேர், அல்லது எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தாலும் சரி சர்க்காரின் செய்கையைத் தாம் அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதை இந்த முறையில் வெளிப்படுத்தினால் சீர்திருத்தம் அதைத் தொடர்ந்து வந்தே தீரும் என்று அவர் நினைத்தார். "அரசாங்கம் அரைப் பைத்தியமாக மாறிவிட்டதே! வெள்ளிக் கரண்டிகளை வைத்துக் கொண்டு தன்னந்தனியாக வாழும் பெண்ணைப் போல அது பயந்தாங்கொள்ளியாகிவிட்டது. நண்பர்கள் யார், பகைவர்கள் யார் என்று அதற்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது. தோரோ வாழ்ந்த காலத்தில் அவரது சட்ட மறுப்பு அடைந்திருந்த செல்வாக்கு மிகமிகச் சொற்பமே. ஆப்பிரிக்காவில் வழக்கறிஞராகத் தொழில் நடத்தி வந்த மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி என்ற ஹிந்து, 1907-ஆம் ஆண்டில் இந்நூலைப் பார்வையிட்டார். தம் மக்களின் உரிமைகளைக் காக்கச் சட்ட மறுப்பு ஏற்ற சாதனமாகக் கூடுமா என்று சாதகபாதகங்களை ஏற்கனவே அவர் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார். இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்த நிகழ்ச்சியைப்பற்றித் தோரோவின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதிய ஹென்றி ஸால்ட்டிடம் அவர் பின்வருமாறு கூறினார்: "சட்ட மறுப்புப் போராட்டத்தில் முழு மூச்சுடன் நான் ஈடுபட்டிருந்த காலையில், 1907-ஆம் ஆண்டிலோ, சற்றுப் பிறகோ, தோரோவின் நூல்களை நான் முதல்முதலாகப் பார்வையிட்டேன். சட்ட மறுப்பு என்ற கட்டுரையை ஒரு நண்பர் எனக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தார். அது என் மனத்தில் ஆழப் பதிந்தது. அப்பொழுது நான் 'இந்தியன் ஒபினியன்' என்ற பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தேன். தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்த அதன் வாசகர்களுக்காக அதில் ஒரு பகுதியை நான் மொழிபெயர்த்தேன். பத்திரிகையின் ஆங்கிலப் பிரிவில் அந்தக் கட்டுரையின் பல பகுதிகளை எடுத்து தாராளமாகப் பிரசுரித்தேன். கட்டுரையில் கூறியிருந்த விஷயங்கள் எனக்கு விசேஷ நம்பிக்கையை உண்டு பண்ணின. அது உண்மைக்கு உறைவிடமாகி இருந்தது. எனவே, தோரோபற்றி மேற்கொண்டு தெரிந்துகொள்வது அவசியமெனக் கருதினேன். நீங்கள் எழுதிய அவரது வாழ்க்கை வரலாறு கிடைத்தது. வால்டன் என்ற நூலையும், மற்றைய சிறிய கட்டுரைகளையும் மகிழ்ச்சியுடன் படித்து மிகுந்த பயனடைந்தேன்." தோரோ உருவாக்கி, காந்திஜி பழுதற்றதாக்கிய சட்ட மறுப்புச் சித்தாந்தம் எதிர்காலத்தில் சந்தேகமற மேலும் பயன்படப் போகிறது. எல்லா இடங்களிலும், இக்காலத்து இரக்கமற்ற சர்வாதிகார ஆட்சி நடைபெறும் தேசங்களிலுங்கூட, இந்த உபாயங்களின் மூலமாகத்தான் கொடுமைக்கு உள்ளாகியுள்ள மக்களின் சக்தி வெளிப்படக் கூடும். எல்லாவிதமான யதேச்சாதிகாரங்களையும் தோரோ புறக்கணித்துள்ளார். தனி நபர்களின் உரிமைகளுக்கு மேலாக அரசாங்கத்தை உயர்த்திக் காட்டும் சோஷலிஸம், கம்யூனிஸம் அல்லது அவை போன்ற பிற கோட்பாடுகளுக்குத் தோரோவின் சித்தாந்தங்கள் முற்றும் நேர் எதிரிடையானவை. ஹாரியெட் பீச்சர் ஸ்டோவ் டாம் மாமனின் குடில் "தார்மிக விளைவுகள் ஒருபுறம் இருக்க, இலக்கியத்தின் வரலாற்றில் பதிவாகியுள்ள மகத்தான வெற்றிகரமான நூல்களில் இது ஒன்று" என 'டாம் மாமனின் குடிலைப்' பற்றி லாங்ஃபெலோ எழுதியிருக்கிறார். (உலகை மாற்றிய புத்தகங்கள் - ராபர்ட் பி.டவுன்ஸ் : 116) ஹாரியெட் பீச்சர் ஸ்டோவ் தம் வாழ்நாள் முழுவதையும் தீவிரமான சமயப் பொலிவுள்ள சூழ்நிலையில் கழித்தவர். பத்தொன்பதாவது நூற்றாண்டில் பெயரும் புகழும் பெற்று விளங்கிய லைமன் பீச்சர் என்ற சமய போதகரின் மகள். இன்னும் விசேஷ கியாதியடைந்த ஹென்றி வார்டு பீச்சரின் சகோதரி. மற்றொரு சமய போதகரை மணந்தவள். சமயப் பிரசாரகர்களின் தாயாக வாழ்ந்தவர். சமயத் துறையில் அவர் அடைந்த பயிற்சி கால்வின் மரபைக் கண்டிப்பாகத் தழுவியது. ஜானதன் எட்வர்ட்ஸ், சாமியூல் ஹாப்கின்ஸ் போன்ற நியூ இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த தூய்மையாளரின் (Puritans) அடிச்சுவட்டில் வளர்ந்தவர். பிள்ளைப்பிராயத்திலிருந்தே காரசாரமான ஆத்மவாத சர்ச்சை மலிந்த சூழ்நிலை. எனவே, அவர் உபதேசகராக ஆவது தவிர்க்க முடியாத நிலையாயிற்று. அவர் உபதேசகராக ஆவது தவிர்க்க முடியாத நிலையாயிற்று. அவர் தேவாலய அரங்கிலிருந்து உபதேசிக்கவில்லை. பேனாவைக் கொண்டு பிரச்சாரம் செய்தார். அவர் நிறைய எழுதிக் குவித்திருக்கிறார். டாம் மாமனின் குடில் உட்பட அவருடைய நூல்கள் அனைத்திலும் சமய உணர்வு பின்னணியில் இருக்கவே செய்தது. பிரச்சாரகருக்குரிய பேரார்வத்தையும், விவிலிய வேதத்தில் சொல்லாட்சி மிடுக்கையும் அவை ஊக்குவித்தன. அடிமைகளைப் பயன்படுத்தும் விதத்தை ஒரே ஒரு முறைதான் ஸ்ரீமதி ஸ்டோவ் கண்ணுக்கு மெய்யாகக் கண்டார். 1883-இல் கென்டுகியைச் சேர்ந்த மேஸ்வில்லுக்கு நண்பர்களுடன் அவர் போயிருந்தார். பல தோட்டங்களை அப்பொழுது கண்ணுற்றார். பண்ணையாரின் பெரிய மாளிகைகளையும் அடிமைகளின் விடுதிகளையும் பார்வையிட்டார். டாம் மாமனின் குடிலில் அவர் கற்பனைச் சித்திரமாகத் தீட்டிய ஷெல்லி பண்ணையை உருவாக்குவதற்கான 'மாதிரி' அமைப்பை இங்கே கண்டறிந்தார். அடிமை முறை எவ்வாறெல்லாம் வேலை செய்கிறது என்பதைப்பற்றிய எண்ணங்களும் இங்கேதான் அவரது மனத்தில் பதிவாயின. ஹாரியட்டின் சகோதரர் சார்லஸ் வர்த்தகத்துறையினர். நியூ ஆர்லியன்ஸிலும் செவ்வாற்றுத் தீரத்திலும் சுற்றித் திரிபவர். தேசத்தின் தென்பாகத்தில் உட்பகுதியில் இருந்து வந்த அடிமை நிலையின் ஆபாசமான கதைகளை அவர் வந்து கூறுவதுண்டு. மிஸிஸிபிநதிமீது படகில் செல்கையில் கஜப் போக்கிரியாகிய ஒரு கண்காணியைச் சார்லஸ் கண்டார். அவனைப்பற்றிச் சார்லஸ் தந்த விவரணைகளை வைத்துக் கொண்டுதான் டாம் மாமனின் குடிலில் வரும் சைமன் லெக்ரி என்ற பாத்திரத்தை ஹாரியெட் உருவாக்கினார். நிறையப் பாத்திரங்கள் இருந்தபோதிலும் டாம் மாமனின் குடில் கதையமைப்பின் பிரதான பாகம் சிக்கல் இல்லாதது. ஷெல்பி தரும சிந்தையுள்ள அடிமை முதலாளி. தான்பட்ட கடன்களைத் திருப்பித் தருவதற்காக, டாம் மாமன் உட்பட, தன்னிடமிருந்த மிகச் சிறந்த அடிமைகளை விற்றாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் அவனுக்கு வாய்க்கிறது. ஹேவி என்ற நியூ ஆர்லியான்ஸ் அடிமை வியாபாரிக்கு அவர்களை விற்கிறான். டாம் மாமன் அதிருஷ்டக் கட்டை. தன் எஜமானனுக்குச் சங்கடம் விளையாமல் இருக்க வேண்டுமென்பதற்காகத் தப்பியோட மறுக்கிறான். மனைவி மக்களிடமிருந்து அவனைப் பிரிக்கிறார்கள். மிஸிஸிபி நதியில் நியூ ஆர்லியன்சுக்குப் படகேறிச் செல்கையில் குழந்தை ஈவாவின் உயிரை டாம் காப்பாற்றுகிறான். நன்றியறிதலாக அக்குழந்தையின் தந்தை செயின்ட்கிளோர் அடிமை வியாபாரியிடமிருந்து டாமைக் கிரயம் கொடுத்து வாயங்கிக் கொள்கிறார். அடுத்த இரண்டு வருஷம் நியூ ஆர்லியன்சில் செயின்ட் கிளேரின் பண்புமிக்க மாளிகையில், தெய்விகக் குழந்தை ஈவாவுடனும், அவளுடன்கூட இருந்துவந்த நாப்சி என்ற விஷமமே உருவான நீக்ரோவுடனும் இன்பமாகக் கழிகின்றன டாமுக்கு. பின்னர் ஈவா காலமாகிறாள். அவள் ஞாபகார்த்தமாக டாமையும் பிற அடிமைகளையும் விடுவித்துவிடுவதற்கு, செயின்ட் கிளேர் தயாராகிறார். ஆனால் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த இருவரை விலக்கப் போய், செயின்ட் கிளேர் அகஸ்மாத்தாகக் கொலையுண்டு போகிறார். டாமை அடிமை மார்க்கெட்டுக்குக் கொண்டு போகுமாறு ஸ்ரீமதி கிளேர் கட்டளையிடுகிறாள். குடிகாரனும் முரடனுமான சைமன் லெகிரி என்ற செந்நதி தீரத்துப் பண்ணைக்காரன் அவனைப் பகிரங்க ஏலத்தில் வாங்குகிறான். அப்பழுக்கில்லாமல் நடந்து கொண்டும், குரூரமே உருவான எஜமானனைத் திருப்தி செய்விப்பதற்கு எவ்வளவு முயன்றுங்கூட, டாமை லெகிரி வெறுத்து அடிக்கடி அடிக்கிறான். காஸ்ஸி, எம்மெலின் என்ற இரண்டு அடிமைப் பெண்கள் தப்பிச் செல்வதென முடிவு கட்டித் தலைமறைவாகி விடுகின்றனர். அவர்களுக்குத் துணைபுரிந்ததாக டாம் மீது லெகிரி குற்றம் சாட்டுகிறான். அவர்களது ஒளிவிடம் டாமுக்குத் தெரியும் என்று அவன் சந்தேகிக்கிறான். எந்தத் தகவலையும் வெளியிட டாம் மறுக்கவே, லெகிரி கசையடி வழங்குகிறான். டாம் மூர்ச்சை போடுகிறான். இரண்டு தினங்களுக்குப் பிறகு, டாமின் முந்தைய ஆண்டையின் மகன் ஜான் ஷெல்பி அவனை மீட்டுச் செல்வதற்காக வருகிறான். ஆனால் காலம் தவறிவிட்டது; படுமோசமான கசையடியின் விளைவாக டாம் உயிரிழக்கிறான். லெகிரியை அடித்து வீழ்த்திவிட்டு ஜார்ஜ் ஷெல்பி, கென்டுகிக்குத் திரும்புகிறான். டாமின் பெயரால் தன் அடிமைகள் எல்லோரையும் விடுவித்துவிட்டு, அடிமை ஒழிப்புக்காகவே தனது எஞ்சிய வாழ்வை அர்ப்பணித்துக் கொள்கிறான். ஜான் பி.ஜூவெட் என்ற சிறிய பாஸ்டன் பிரசுராலயம், மிகவும் பயந்த நிலையில் பிரசுர வேலையை ஏற்றுக்கொண்டது. புத்தகம் பெரிது. நூல் எழுதியவர் ஒரு பெண். விஷயமோ பலருக்கு உகப்பில்லாதது. பண நஷ்டம் ஏற்பட்டால் சமாளிப்பதற்காக வேண்டி, பிரசுரச் செலவில் பாதியை ஏற்றுக் கொண்டால், லாபத்தில் பாதியைத் தருவதாகப் பிரசுரகர்த்தா, ஸ்டோவ் தம்பதிகளிடம் அறிவித்தார். ஆனால் விற்பனையாகும் பிரதிகள் மீது பத்துச் சதம் உரிமைப்பணம் கிடைத்தால் போதும் என்று அவர்கள் கூறிவிட்டனர். இந்த முடிவினால் பெருஞ் செல்வம் அவர்களுக்குக் கிட்டாமற் போயிற்று. டாம் மாமன் குடில் வெற்றிகரமாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை நூலாசிரியைக்கோ பிரசுரகர்த்தாவுக்கோ இருக்கவில்லை. ஒரு புதிய பட்டாடையைத் தாம் வாங்கிக் கொள்வதற்கு வேண்டிய ஆதாயம் கிடைக்கலாமென்று ஸ்ரீமதி ஸ்டோவ் கூறினார். இரண்டு புத்தகங்களாக ஐயாயிரம் பிரதிகள் முதல் பதிப்பில் வெளியாயின. ஒரு நீக்ரோக் குடிலின் சித்திரம் முகப்புப் படமாகத் தீட்டப் பெற்றிருந்தது. உடனடியாக நாவலை நாடகமாக உருவாக்கினார்கள். அமெரிக்காவில் எக்காலத்திலும் வேறு எந்த நாடகமும் அவ்வளவு புகழுடன் நடத்தப் பெற்றதில்லை. எண்ணற்ற நாடகக் கம்பெனிகள் சென்ற நூற்றாண்டில் உலகமெங்கும் சுற்றி இதை நடித்துக் காண்பித்துள்ளன. ஆனால் ஸ்ரீமதி ஸ்டோவுக்கு வருவாய் எதுவுமில்லை. நாடகமாக்குவதன்மீது உரிமை அளிக்கக்கூடிய வகையில் அக்காலத்திய சட்டம் அமைந்திருக்கவில்லை. உண்மையில் நாடகமாகக் காண்பிப்பதை அவர் அங்கீகரிக்கவில்லை. தமது நாவலை நாடக நூலாக வெளியிடுவதற்கு அநுமதி தர அவர் மறுத்துவிட்டார். டாம் மாமனின் குடில் வெளியானதும், தென் பகுதிக்கு வெளியே, இச்சட்டத்தின் அமல் விஷயமாக மக்கள் ஒரு மனத்தினராக ஒத்துழையாமையில் ஈடுபட்டனர். அடிமை முறைக்கு எதிரிடையான உணர்ச்சி மிகப் பெரிய அளவில் திரண்டெழுவதற்க இது காரணமாயிற்று. உள்நாட்டு யுத்தத்தை ஒருகால் தவிர்க்க முடியாததாக்கிவிட்டிருக்கக் கூடும். எந்நிலையிலும் அந்தப் பேரிடியான போருக்கான பிரதான காரணமென்று இதை நிச்சயமாகச் சுட்டிச் சொல்லலாம். 1862-இல் ஜனாதிபதியின் மாளிகைக்கு ஸ்ரீமதி ஸ்டோவ் விஜயம் செய்தபோது, இந்த உண்மையை ஒப்புக் கொண்டு ஆப்ரஹாம் லிங்கன் பேசியிருக்கிறார். "இந்தப் பெரிய யுத்தத்தைத் தோற்றுவித்த புத்தகத்தை எழுதிய சிறிய மாது" என்று சொல்லி ஸ்ரீமதி ஸ்டோவுக்கு முகமன் கூறினார் லிங்கன். டாம் மாமனின் குடில் எழுதப்பெற்றிராவிடில் ஆப்ரஹாம் லிங்கன் அமெரிக்க ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்க மாட்டார் என்று சார்லஸ் சம்னர் கூறியுள்ளார். • "நடை வெகு சாதாரணம். சொல்லாட்சி மட்டமானது, கண்ணியமற்றது; சில சமயம் இழிந்துரையாகத் தாழ்ந்து விடுகிறது. • நகைச்சுவை சிரமப்பட்டு உருவாக்கியதாக இருக்கிறது" என்று சரித்திராசிரியர் ஜேம்ஸ் போர்ட் ரோட்ஸ் கூறியிருக்கிறார். • நீக்ரோக்களின் பேச்சு முறையை ஸ்ரீமதி ஸ்டோவ் உபயோகித்திருப்பதைத் தென் பகுதி விமரிசகரான ஸ்டார்க் யங் ஆராய்ந்து, "அவள் நிறையக் கறுப்பர்களைப் பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் அவர்களைப் பேச வைக்க அவளால் முடியாது. • அவளது செவிப் புலன் மகா மட்டமானது. நீக்ரோப் பேச்சின் இசையொலிப்பும், சித்திரச் செழுமையும் அவருக்கு அப்பாற்பட்டவை" என்று கூறியிருக்கிறார். • கட்டுக்கோப்பு, உணர்ச்சிப் பெருக்கு என்ற குறைகள் தெளிவாக இருந்தபோதிலும், "ஒரு மகத்தான மனிதாபிமான தஸ்தாவேஜி" என்று வான் விக் புரூக்ஸ் அதைப் பற்றிப் பிரஸ்தாபித்துள்ளார். • காதரின் ஆந்தொனி என்ற தற்கால விமரிசகர் கூறுகிறார்: "கற்பனைச் சிருஷ்டி, அமெரிக்கப் பழக்கவழக்கங்களின் சித்தரம் என்ற வகையில் நிச்சயமாக இதற்கு உயரிய அந்தஸ்து உண்டு. • ஸ்ரீமதி ஸ்டோவுக்குத் தென் பகுதியினரிடம் விசேஷப் பிரியம் இருப்பது தெளிவு. அடிமை முறைக்குச் சாதகமாக இருப்பதை முன்னிட்டு அதை அவர் வெறுத்தார். எனினும், அதன் சூழ்நிலையை உற்சாகத்துடனும், அநுதாபத்துடனும் அவர் தீட்டியுள்ளார். • நீக்ரோவை முக்கியமாக மதித்து, ஒரு கறுப்பனை நாயகனாகக் கொண்ட நாவலை உருவாக்கிய முதல் அமெரிக்க எழுத்தாாளர் ஸ்ரீமதி ஸ்டோவ்தான். • ஒரு தார்மிக நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டதாயினும், சில சமயம், கதையைச் சொல்லும் மகிழ்ச்சியில், நோக்கத்தை அவர் மறந்துவிட்டார்." டாம் மாமனின் குடில் விரைவில் ஸ்ரீமதி ஸ்டோவுக்கு ஸர்வ தேசப் புகழை அளித்தது. மொத்தம் அவர் வெளியே சென்றது மும்முறை, புத்தகம் பிரசுரமானதற்கு அடுத்த ஆண்டில் அவர் முதல் தடவையாக இங்கிலாந்துக்கும் ஸ்காட்லாந்துக்கும் சென்றார். இந்தத் திக்விஜயத்தின்போது தாழ்நிலையினரின் ஆதரவாளர் என்று கருதி, சென்ற இடமெல்லாம் சாமான்ய மக்கள் அவரை ஆரவாரத்துடன் வரவேற்றனர். தேசமெங்கும் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் ஒரு பென்னியாக வசூலித்து ஓராயிரம் பொன் சவரன்களை எடின்பரோவில் அடிமை முறையை எதிர்த்துத் தொடர்ந்து போரிடுவதற்கான அன்பளிப்பாக வழங்கினர். பிரிட்டிஷ் தீவுகளில் முன்னரும் பிறகும் ஓர் அமெரிக்க நூலாசிரியர் இவ்வளவு பரபரப்பை விளைவித்ததில்லை; இவ்வளவு பாராட்டுதலைப் பெற்றதுமில்லை. வெளியான அன்றைத் தினமே மூவாயிரம் பிரதிகள் விலை போயின. மற்றவை மறுநாள் செலவாகிவிட்டன. 'ஆர்டர்கள்' வந்து குவிந்த வண்ணம் இருந்தன. ஒரு வாரத்தில் பதினாயிரம் பிரதிகள் விற்பனையாயின. முதல் ஆண்டில் அமெரிக்காவில் மட்டும் மூன்று லக்ஷம் பிரதிகளுக்குமேல் செலவாகிவிட்டிருந்தது. விசையால் இயங்கிய எட்டு அச்சு இயந்திரங்கள் இராப்பகலாகப் பணியாற்றின. மூன்று காகித ஆலைகள் தேவைப்பட்ட காகிதத்தைச் சப்ளை செய்யும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தன. இவ்வளவுக்கும் பிறகு ஆயிரக்கணக்கான பிரதிகளுக்கான 'ஆர்டர்' பூர்த்தி செய்யப்படாத நிலவரமே இருந்து வந்தது. தேசத்தில் சுமாராக எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த ஒவ்வொருவரும் புத்தகத்தைப் படித்தனர் என்பதை இது வெளியாக்கியது. தற்காலப் பிரசுர வரலாற்றில் பிற நூல்கள் அனைத்தையும் டாம் மாமனின் குடில் மிஞ்சிவிட்டது. இதைவிட அதிகமான பிரதிகள் செலவான நூல் பைபிள் ஒன்றுதான். நாவல், நாடக், கவிதை, கீதம் என்ற உருவங்களில் பத்து லக்ஷக்கணக்கான பேரின் உடைமையாகி அது உலகெங்கும் சுற்றி வரலாயிற்று. மிகப் பெரிய எண்ணிக்கையில் பிரதிகள் விற்பனையானது போலவே, அக்காலத்துக் கருத்துக்களையும் ஆசாபாசங்களையும் டாம் மாமனின் குடில் பெருமளவில் பாதித்தது எனலாம். ஸ்ரீமதி ஸ்டோவின் மகனும் பேரப் பிள்ளையும் பின்னர் எழுதுகையில், "ஒரு பிரம்மாண்டமான தீப்பற்றி எரிவதுபோல இருந்தது, அதற்குக் கிடைத்த வரவேற்பு. எதிர்ப்பின்றி அலையலையாக அதினின்று கிளர்ந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கு மோதியது. வானமெல்லாம் அதன் ஜோதிதான். கடலையும் கடந்து சென்றது. உலகம் அனைத்துமே இதைத் தவிர வேறு எதையும்பற்றிச் சிந்திக்கவில்லை, பேசவுமில்லை என்பதுபோலத் தோன்றியது" என்று குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

தொடர

புதிதாய்ப் பிறப்போம் - ஈரோடு புத்தக கண்காட்சி பேச்சு

தமிழச்சி தங்கப்பாண்டியன்

புதிதாய்ப் பிறப்போம் - ஈரோடு புத்தக கண்காட்சி பேச்சு புத்தக திருவிழாவின் நோக்கம் : சடங்காகவோ, சம்பிரதாயமாகவோ இல்லாமல், சமுதாய நோக்கில் மட்டுமே முழுவதுமாக நடத்தப்படும் இத்திருவிழாவில் நானும் உள மகிழ்ச்சியோடு பங்கேற்கிறேன். "நீரில் விளையும் நெற்கதிர்கள் சொர்க்கத்தின் விளைச்சல்கள் - நீங்கள் அவற்றை நேரிடையாக அறுவடை செய்யமுடியாது என்பார்கள்" ஆனால் சொர்க்கத்தை நீங்கள் நேரிடையாக அறுவடை செய்யலாம் - புத்தகங்களின் மூலம். ‘எங்கெல்லாம் அநீதி நடக்கின்றதோ, அங்கெல்லாம் என்னுடைய புத்தகங்கள் சென்று மானுடத்தின் மனசாட்சியைத் தட்ட வேண்டும்’ என்றார் Oscar Wilde எனும் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர். "ஒவ்வொரு புத்தகம் திறக்கப்படும் போதும், ஒரு சிறைச்சாலை மூடப்படுகிறது" என்பதும் நாம் அறிந்ததே. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ஒரு புத்தகம் உங்களை அப்படியே புரட்டிப் போட்டு, அதுவரை இருந்த உங்களைக் கலைத்துப் போட்டுப், புத்தம் புதிதாய்ப் பிறக்க வைக்கலாம். Abraham Lincoln, Pandit Nehru, Nepolean, Cheguvera எனப் பலரும் புத்தகங்களோடு உண்டு, உறங்கிப் புதிதாய்ப் பிறந்தவர்கள்தான். இப்புத்தகத் திருவிழாவின் ஒரு நோக்கமாக இளைய தலைமுறையினருக்கு கடந்தகாலப் பெருமிதத்தையும், நிகழ்கால நிகழ்வுகள் குறித்த கவலையும் எதிர்காலம் பற்றிய கனவுகளையும், உருவாக்குவது என்று மக்கள் சிந்தனைப் பேரவை கூறிவுள்ளது. தமிழர்களாகிய நமது கடந்தகாலம் பெருமிதத்திற்குரியது. நான் தமிழன் என்று இன்றைய இளைஞன், Silicon பள்ளத்தாக்கிலே Software Engineer ஆக இருக்கின்ற ஒரு இளைஞன், சொல்லிக் கொள்கின்றானா? பிழைப்பதற்காக உலகின் பல பாகங்களுக்கும் செல்கின்ற அவன், வாழ்வதற்கான தருணங்கள் இருக்கின்றனவா? அவன் புதிதாய்ப் பிறக்கின்ற கணங்கள் எவை? உலக மக்களுக்கு நாகரிகம் கற்பித்தவர்கள் தமிழர்கள். முதன் முதலில் உழவுத் தொழிலையும், கடல் வாழ்வையும் வளர்த்த தமிழர்கள்தான், உலகெங்கும் வேரோடியிருக்கும் பண்பாட்டிற்கு தொட்டிலாய் இருந்தவர்கள். உலகில் முதன் முதலில் வீடமைப்பும், தெருவமைப்பும், நகரமைப்பும், நாடமைப்பும் கண்டவர்கள் நாம். உலகில் முதன் முதலில் மொழியிலக்கணமும், கலையும், ஆட்சிப் பிரிவுகளும், சட்டங்களும், பிற கூறுகளும் வகுத்தவர்கள் நாம் என்பதை மூதறிஞர் ந.சி. கந்தையா பதிவு செய்கிறார். வியன்னா அருங்காட்சியகத்தில் 1,500 ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த தமிழரொருவரின் கடல் வணிகம் குறித்த பதிவு ஒன்று இருப்பதை, தொல்லியல் அறிஞர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். ஹோசோனர் எனும் ஜெர்மன் ஆசிரியர் ஐரோப்பிலும், மேற்கு ஆசியாவிலும் அநேக இடப்பெயர்கள் தமிழ்ப் பெயர்களாக இருப்பதைக் காட்டி இருக்கின்றார். கடல் கொண்ட குமரிக் கண்டத்திலே தோன்றிய தமிழர் நாகரிகம்தான் தென்னாட்டில் திராவிட நாகரிகமாக மலர்ந்து, சிந்துவெளி நாகரிகமாகப் படர்ந்து, பின் சுமேரியன் நாகரிகமாக விரிந்தது என்கிறார் புகழ்மிக்க வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர் HERAS - அனைத்து நாகரிகங்களுக்கும், தாய்மையானதாக, முன்னோடியாக விளங்கியது "திராவிட நாகரிகமே" என்று சொன்ன அவர், அதனால் தம்மை "நான் ஸ்பெயின் நாட்டிலிருந்து வந்த ஒரு திராவிடன்" என்று சொல்வதிலே பெருமை கொண்டார். "மிகத் தொன்மை வாய்ந்த தொல் தமிழே - அனைத்து மொழிக் குடும்பங்களுக்கும் (இந்தோ - ஆரிய மொழிகள் உட்பட) மூலமான மொழியாகக் கருதப்பட வேண்டும்" என்று கோட்பாட்டை ஆழமாக, விரிவாக ஆய்ந்து நிறுவியுள்ளார்கள் பலர். இன்று சிந்துவெளி நாகரிகத்தை ஆரியர் நாகரிகம் என வர்ணிக்கும் முயற்சியில் பி.பிலால், ராஜாராமன் போன்ற பலர் ஈடுபடத் தொடங்கியுள்ள நிலையில், ‘சிந்து வெளியில் முந்து தமிழ்’ நூலில் பூர்ணசந்திர ஜீவாவும், தமது Indus Script Dravidian நூலில் இரா.மதிவாணணும், அந்நாகரிக முத்திரை எழுத்துக்கள் தொல் தமிழே எனவும், தொல்காப்பி மொழியில் தரவுகளைப் பயன்படுத்தி நிறுவி உள்ளனர். அவற்றை ஆழமாய் நிறுவிட நமது ஆதிச்சநல்லூர் தாழிகளைவிட மயிலாடுதுறையில் கிடைத்துள்ள தமிழ் எழுத்து பொறிக்கப்பட்ட கற்கோடாரியினைவிட வேறென்ன வேண்டும். தமிழர்கள் இனத்தாலும், பண்பாட்டாலும், மொழியாலும், நீண்ட நெடிய தொடர்ச்சியான வரலாற்றைக் கொண்டவர்கள். இம்மண்ணில் காலங்காலமாக நிலவி வந்த திணைப் பண்பாடுகளின் (குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை) அறுபடாத் தொடர்ச்சியும், அயற்பண்பாடுகளின் பரவலும் குறித்த விழிப்புணர்வுடன், திணைப் பண்பாடுகளும், அயற்பண்பாடுகளும் தொடர்ந்து உறவாடியதால் இன்று உருவாகியுள்ள பன்மைப் பண்பாட்டுச் சூழலிலே, நாம் நமது வேர்களையும், அடையாளங்களையும் மீட்டெடுப்பதுடன், அவற்றை இந்த தலைமுறைக்கு நினைவூட்டுகின்ற ஒரு முயற்சியாகவே இத்தகைய புத்தகத் திருவிழாக்களைக் கருத வேண்டும். உலகின் முதன் முதலில் வேளாண்மைக்கு நீர்ப்பாசனம் பயன்படுத்தப்படத் தொடங்கியது தென்னிந்தியாவில். தென்னிந்திய நெல் நாகரிகம் தென் சீனாவிலும் இந்தோனேசியாவிலும் இருந்து நெல் நாகரிகங்களோடு ஒப்பிடத்தக்கது. கோதுமை நாகரிகத்தின் மையம் சிந்துவெளி. தென்னிந்திய அகழ்வாய்வுகளில் கிடைத்துள்ள கல்லான ‘உழு’ என்பதிலிருந்தே உழவன் எனும் சொல் உருவாகி இருக்கலாம். ஆங்கில வழிக் கல்வி கற்ற வர்க்கத்திற்கு முளப்பாரி, பந்தக்கால், பொய்க்காலாட்டம், எம்.ஆர். ராதா, படிகாரம், புதுமனை புகுவிழா - எதுவும் தெரியாது. செலின் தியோன், சிட்னி ஷெல்டன், சிலிக்கன் பள்ளத்தாக்கு, சீன் கானரி - இவை தெரியும். அதுவே பொது அறிவு எனப் பறைசாற்றப்படுகின்றது என ஒரு ஆய்வு சொல்கிறுது அவர்தம் தமிழுணர்வைத் தட்டி எழுப்பி, அவர்களைப் புதிதாய்ப் பிறக்க வைக்கும் பொறுப்பு நமக்குள்ளது. அன்றைக்கு பாரதி அதைச் செய்தான் - உ.வே. சாமிநாதய்யர், நம் தமிழ்த் தாத்தா செய்யத் துணியாததை அக்கினிக் கவிஞன் பாரதி செய்தான். தமிழ்த் தெய்வமென்று சிலரால் போற்றப்பெறும் காலஞ்சென்ற தென் கலைச் செல்வர், பெரும் பேராசிரியர், பண்டாரகர். உ.வே. சாமிநாதர் அவர்களும் தம் வாழ்நாள் முழுதும் தமிழைக் கற்று மாபெரும் புலவராகித் தமிழ்ப் பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றி, பல அரும்பெருந் தொன்னூல்களை வெளியிட்டுச் சிறந்த தொண்டாற்றியும், தமிழ்ப் பற்றுக் கொள்ளாதது மிக மிக வருந்தத் தக்கதாகும். தவத்திரு அழகரடிகளின் மாமனாரும் சென்னை வாணருமாகிய காலஞ்சென்ற திருவாளர் தணிகைமணியார் (எம்ஏ) ஒரு முறை சர்.சாமிநாதர் அவர்களிடம் சென்று, "ஐயா! நேற்றுத் தாங்கள் ஆற்றிய சொற்பொழிவு மிக நன்றாயிருந்தது" என்று சொல்ல, அப்பண்டாரகர் உடனே சீறி விழுந்து, "என்ன ஐயா, நீங்கள் கூடச் சுயமரியாதைக்கார ராகிவிட்டீர்கள்! உபந்நியாசம் என்றல்லவா சொல்ல வேண்டும்! சொற்பொழிவு என்கிறீர்களே! இப்புதுச்சொல்லை எங்கே கற்றுக்கொண்டீர்கள்? எனக் கழறினாராம். மற்றொருமுறை பண்டாரகரின் பழைய மாணவரும், குடந்தைப் பொன் வணிகருமான திரு.ப.தி.சொ. குமாரசாமி அவர்கள் சென்னை வந்து பண்டாரகரைக் கண்டு "ஐயா நலமாயிருக்கிறீர்களா? " என்று அன்புடனும், ஆர்வத்துடனும் வினவ பண்டாரகர் கடும் புலிபோல் பாய்ந்து, "என்ன உங்களுக்குச் சமஸ்கிருதத்தின் மேல் இவ்வளவுதுவேஷம்? க்ஷேமம் என்று சொல்லக்கூடாதா? ஏன் நலமென்று வழக்கமற்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள்? " என்று சீறி விழுந்தாராம். ஆனால் பாரதி சொல்வதைக் கேளுங்கள்... "தம்பி நான் ஏது சொல்வேனடா! தமிழைவிட மற்றொரு பாஷை சுகமாக இருப்பதைப் பார்க்கும் போது எனக்கு வருத்தமுண்டாகிறது. தமிழனை விட மற்றொரு ஜாதியான் அறிவிலும் வலிமையிலும் உயர்ந்திருப்பது எனக்கு ஸம்மதமில்லை. தமிழச்சியைக்காட்டிலும் மற்றொரு ஜாதிக்காரி அழகாக இருப்பதைக் கண்டால் என் மனம் புண்படுகிறது" என்று நெல்லையப்பருக்குக் கடிதம் எழுதிய பாரதியின் தமிழ்ப்பற்றை சந்தேகிக்க இடமில்லை. இதனைப் படிக்க நேருகின்ற இன்றைய 21ம் நூற்றாண்டு இளைஞன் ஒவ்வொருவனும் புதிதாய்ப் பிறப்பான் அல்லவா? தனிமனிதனின் எதிர்காலமும், சமுதாயத்தின் எதிர்காலமும் ஊடுபாவுபோல் ஒன்றிணைந்திருக்கிறது. 20ம் நூற்றாண்டு, மனிதர்களைத் தனித்தனியான அணுக்களாக, பரஸ்பரம் பகைமை கொண்டவர்களாக, ஒவ்வொருவரும் மற்றவரை ஒரு புறப் பொருளாகப் பார்க்கிறவர்களாகப் பிரித்து வைத்துள்ளது. கட்டுப்படுத்த முடியாத வரலாற்றுச் சக்திகளை, சமூக நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ளும் மனிதன் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கிறான், சிதிலமடைகின்றான். ஆனால் அதிலிருந்து அவன் மீண்டு அவ்வப்பொழுது புதிதாய்ப் பிறக்கவேண்டும். "கணந்தோறும் புதிய வியப்பையும், கணந்தோறும் வெவ்வேறு கனவையும், கணந்தோறும் நவநவமாய்க் களிப்பையும்’’ என்று பாரதி சொன்னது நம்மை நாமே புதுப்பித்துக் கொள்ளத்தான். மனிதன் அடிப்படையில் ஒரு சமுதாய ஜீவி என்றும் எளிய உண்மையை உணர்த்த கார்ல் மார்க்ஸ் தேவை இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதனும் தான் என்னவாக வேண்டும் என்பதைத் தானே முடிவு செய்துகொள்ள வேண்டும். அவனேதான் தன்னைத் தான் விரும்பும் வகையில் ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதில் யாருக்கும் தடைஇல்லை. ஆனால் இந்த உலகம் முற்றிலும் அவனுக்கே சொந்தமான தனிப்பட்ட உலகமா? நமக்கு முக்கியத்துவமும் விருப்பமும் உள்ள பொருள்களையும் விஷயங்களையும் தேர்வு செய்வதிலும், அவற்றைக் கொண்டு ஏதேனும் ஒன்றை உருவாக்குவதிலும்தான் நமது உலகினை ஆக்கிக் கொள்கிறோம். விஞ்ஞானியின் உலகம் - அவனது ஆய்விற்கான உலகம், அந்த உலகம் அவனுக்கு முன்பே பல நூற்றாண்டுகளாக இதர விஞ்ஞானிகளால் உருவாக்கப்பட்டது. இப்போது அவன் அதனை விரிவாக்குகிறான், செழுமைப்படுத்துகிறான், மறுபடைப்புச் செய்கிறான். அது போன்றுதான் கலைஞனின் உலகமும், தொழிலாளளியின் உலகமும். உலகம் நமக்கான உலகமாக மாறுவது கூட்டு முயற்சியின் மூலம் தான். அது எந்த அளவிற்கு உணர்வு பூர்வமாக மற்ற மனிதர்களுடன் மானுட உறவில் இணைக்கப்படுகிறதோ அந்த அளவிற்கு, மனித இருத்தலும் அர்த்தம் பெறுகிறது. 1912ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் Viceroy Lord Hardings மீது வெடிகுண்டு வீசிய வங்காளத்தின் போர்வாள், ராஷ்பிகாரி போஸ், புரட்சிகர இயக்கத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்ட பொழுது, அவருக்கு வயது 15. ஸ்பெயினின் ஆக்ரமிப்பினை எதிர்த்து, க்யூபாவிற்கு ஆதரவாகக் களம் இறங்கிய, காலனி ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான முதல் தீப்பொறி, ஹோஸே மார்த்திக்கு, அப்பொழுது வயது 17 மட்டுமே. வியட்நாமில், ‘புரட்சிகர வியட்நாம் இளைஞர் சங்கம்’ எனும் அமைப்பை உருவாக்கி, வியட்நாம் போருக்கு ஆதரவு திரட்டிய ஹோ-சி-மின் ஒடிந்துவிழும் தோற்றத்திலிருந்த ஓர் இளைஞன். முதல் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் ஒளியை முன்னுக்குக் கொண்டு சென்ற Francis Noyel-Babob முழுச் சமத்துவத்துக்கான பொதுவுடமைக் கருத்தாளர், புரட்சியில் ஈடுபட்ட பொழுது அவரது வயது 25; அதற்காகத் தூக்கிலிடப்பட்ட பொழுதோ வயது 33. "அவர்கள் மீது கண்ணீர் விழவில்லை தேவதைகளின் கரங்கள் அவர்களது உடல்களை எடுத்துச் சென்றன’’ என்கிற ஓர் ஆங்கிலேயரின் இரங்கற் கவிதையோடு உயிர்துறந்த பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் அனைவருமே இளவயதுப் புரட்சியாளர்கள். "நாம் இருவரும் நெருங்கின உறவினர்கள் அல்லர், ஆனால் இந்த உலகத்தில் அநீதி தலையெடுக்கின்ற போதெல்லாம் கோபமும், வெறுப்பும் கொண்டு, நீ குமுறி நடுங்குவாயானால் நாம் இருவரும் தோழர்கள்’’ என்று சொன்ன புரட்சிகரச் செம்மைவாதி சேகுவாரா, புரட்சிக்காக தன்னை தயாரித்துக் கொண்ட, லத்தீன் அமெரிக்கப் பயணம் மேற்கொண்ட பொழுது அவரது வயது 21. மேற்சொன்ன இவர்கள் அனைவருமே உணர்வு பூர்வமாக மானுட உறவில் தம்மை இணைத்துக் கொண்டு உன்னத லட்சியத்திற்காகப் போராடத் தம்மைத் தாமே புதுப்பித்துக் கொண்டார்கள். இலக்கியத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதன் நுதல்பொருளாக எப்போதும் இருந்து வருபவன் உலகிலுள்ள சாதாரண மனிதன்தான் என்று கூறினார் சார்த்தர் எனும் ஃப்ரெஞ்ச் தத்துவவாதி. எதையும் உருவாக்கவும், உருவானதைக் கலைக்கவுமான வலிமை, சுருக்கமாகச் சொன்னால் செயல்படுவதற்கான வலிமை வாசகனிடம் உள்ளது. அதற்குக் காரணம், மனிதன் தன்னை இடைவிடாது தினந்தோறும் புதிது புதிதாகக் கண்டுபிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதை எடுத்துக்காட்டும் கடமை எழுத்தாளரிடம் இருப்பதுதான் என்றும் சார்த்தர் கூறினார். ஆக, நாம் நம்மை இடைவிடாது புதிது புதிதாகக் கண்டெடுத்தல் அவசியம். நாம் இந்த உலகில் வெறும் பார்வையாளர்களாக இருக்க முடியாது. போர்க்களத்தை விட்டகன்று, மலையுச்சியில் வசதியாக உட்கார்ந்து கொண்டு, யார் உதைக்கிறார்கள், யார் உதைபடுகிறார்கள் எனத் தீர்ப்புக் கூறி, போர் எப்படி முடியப் போகிறது என்பதைப் பற்றிக் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கும் உரிமை ஏதும் நம்மில் யாருக்கும் இல்லை. இலங்கைப் பெண் கவிஞரின் கவிதை ஒன்று, "எங்கும் போர், பஞ்சம், குடிகளப் பெருக்கம், இடப் பெயர்வு பசி, பட்டினி, கற்பழிப்பு, மரணம் - இந்நிலையில் தோழியின் திருமணம் - எதைப் பரிசாகத் தர? புத்தகத்தையா, பாவனைப் பொருட்களையா,வாசனைத் திரவியத்தையா? எதைத் தருவேன் - கர்ப்பத்தடை மாத்திரைகளைத் தவிர? " இந்தத் துயரத்தில் நாம் பங்கு பெற்றாக வேண்டும். இன்னும் சொல்லப் போனால், இந்த உலகில், சிறப்புரிமை பெற்ற பார்வையாளன் எவனும் இல்லை. வாழ்க்கை ஒவ்வொரு கணமும் பல புதிரான கேள்விகளுக்குள் நம்மை இழுக்கின்றது. நாம் புதிதாய்ப் பிறப்பதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும். இந்த உலகம் மாற்ற முடியாத தெய்வீக விதிகளால் ஆளப் படுவதில்லை என்பதையும், அதில் எதனையும் மாற்ற முடியும் என்பதனையும் உணர வேண்டும். ஆனால் அதனைச் சாதிப்பதற்கு அதற்குரிய சுதந்திரம் வேண்டுமல்லவா. நம்மில் எத்தனை பேருக்கு அது சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது? "பூக்காரியே பூக்காரியே இந்தப் பூக்களை விற்று இதனை விட உன்னதமான வேறு எதனை வாங்கப் போகிறாய்? " நமது உல்லாஸமான இச் சுதந்திரம் பூவிற்பதைத் தொழிலாகக் கொண்ட அப்பெண்ணிற்குச் சாத்தியமா! சுதந்திரம் என்பது சொர்க்கத்திலிருந்து வழங்கப்படும் வெகுமதி அல்ல. மனிதர்களின் சமூக வாழ்நிலை அவர்களது உணர்வைத் தீர்மானிக்கிறது, பொருளாதார அடித்தளம் மேலடுக்கை நிர்ணயிக்கிறது என்பதை நாம் அறிவோம். இச்சூழ்நிலையில் சமுதாயத்திலும், வரலாற்றிலும் தனிநபரின் பாத்திரம் என்ன? அவன் தன்னைத்தானே எப்படிப் புதுப்பித்துப் புதிதாய்ப் பிறக்க முடியும்? எந்தச் சூழ்நிலையிலும் மனிதனால் சுதந்திரமான தேர்வுகளைச் செய்ய முடியும். அதன் மூலமே நாம் கணந்தொறும் புதிதாகப் பிறக்க முடியும் என நான் நம்புகிறேன். தேசப்பிதா காந்தியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். பல சமயங்களில் அவருக்கு இருந்த நெருக்கடிகளை அவர் தனது உடலை மையமாக வைத்துக் கடந்தார். இந்த சுதந்திரமான தேர்வின் மூலம் அவர் பல சிக்கலான அரசியல், வரலாற்று நிகழ்வுகளைச் சிடுக்கு எடுத்ததோடு மட்டுமல்ல, தன்னைத் தானே பரிசோதனைக்குட்படுத்தி புதிதாக்கிக் கொண்டார். தேடுதல் உள்ளவரை தானே நாம் புதிதாய்ப் பிறப்பெடுப்போம். காந்தியின் உடலரசியல் என்றொரு அருமையான புத்தகம் - தோழர் இராமானுஜம் எழுதியது, ‘கருப்புப் பிரதிகள்’ பிரசுரத்தின் வெளியீடு. அதிலிருந்து சில கருத்துக்கள்: உடலை மையப்படுத்தும் காந்தியின் அரசியலுக்கு இரண்டு பெரும் சவால்கள் உருவானது. முதல் சவால் என்பது இரட்டை வாக்குரிமைக்கு எதிராக அவர் மேற்கொண்ட உண்ணாவிரதப் போராட்டம். இதை அம்பேத்கர் அறிவார்ந்த தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல முற்பட்டபோது. காந்தி அதனை உடல் தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார். அம்பேத்கரின் அரசியல் நிலைப்பாடு, காலனிய ஆட்சியாளர்கள் காந்திக்குக் கொடுத்த சவால்களைக் காட்டிலும் மிக இறுக்கமானது. மிக ஆழமானது. அம்பேத்கரின் அறம் சார்ந்த அரசியலே காந்தியின் உடலை காப்பாற்றியது என்றால் அதை அறிந்துதான் காந்தியும், தன் உடலைப் பணயமாக வைத்தார் என்று சொல்லலாம். காந்தியின் உடல் வென்றது. ஆனால் அறிவார்ந்த விவாதம் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு நின்றது. ஒரு தளத்தில் உண்ணாவிரதப் போராட்டம் என்பதே அறிவார்ந்த தளத்தில் உரையாடல் சாத்தியமற்றுப் போகும் போதுதான் பலமான ஆயுதமாக உருமாறுகிறது. காந்தியின் இந்தப் போராட்ட முறை எதையும் அறிவார்ந்தத் தளத்தில் வைத்துப் பார்க்க தீர்மானமாய் மறுத்தது. அடுத்து தோழர் பகத்சிங்கின் மரணம். இர்வின் பிரபுவோடு காந்தி போட்ட ஒப்பந்தத்திற்கு முன் நிபந்தனையாய் தோழர் பகத்சிங் மற்றும் பிற தோழர்களின் உயிரை காப்பாற்றுவதை முன் நிறுத்தியிருக்க முடியும். ஒப்பந்தத்திற்கு முந்தைய தினம் நேரு, காந்தியோடு இதுபற்றி விவாதிக்க வந்தபோது காந்தி மௌனவிரதம் இருக்கும் நாள் என்பது மிகப்பெரிய நகை முரண். ஒரு சராசரி இந்தியப் பெண் தன் உடலையும், மனதையும் குடும்ப நன்மைக்காக வதைபடுவதை முதன்மைப்படுத்துகிறாள். இந்தப் பெண் பலதருணங்களில் ஸ்தூலமான அடையாளங்களோடு இயங்கினாலும் அது முற்றும் முழுவதுமான யதார்த்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல. இந்த வதைபடும் பெண் என்பவள் ஒரு ‘உன்னதத்தாய்’. தன் உடலுக்கு ஆண் உடல் செய்யும் வன்முறைகளை மௌனமாக ஏற்றுக் கொள்ளுபவள். தனக்குத் தீங்கு விளைவித்தாலும் எதிர் வினையாற்ற மறுப்பவள். காந்தி இந்த லட்சியத் தாயாகத் தன்னை உருவகப்படுத்திக் கொண்டார். இந்தத் தாய் தவறியேனும் மற்றவருக்குத் தீங்கு விளைவிக்க மாட்டாள். தன்னை வதைத்துக் கொள்வதன் மூலம் தன் எதிரியைப் பணிய வைக்கும் சக்தி படைத்தவள் இந்தத் தாய். மௌனத்தின் மூலம் தீர்மானமாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தக் கூடிய சக்தி படைத்தவள் இவள். இந்தத்தாய் அறிவுத் தளத்தை ஒதுக்கி அறத்தளத்தில் இயங்கியவள். இயேசு கிறிஸ்து, சாக்ரடீசுக்குப் பிறகு உலக வரலாற்றில் மனித மனங்களில் உள்ள குற்ற உணர்வை படைப்பாக்கத் திறனோடு உபயோகிக்கும் திறமையுடையவர் காந்தி என்று மிக அழகாக அசீஷ்நந்தி எழுதியுள்ளார். இந்தப் படைப்பாக்க மனமே இந்தியக் குடும்பங்களில் காணப்படும் மிகச் சாதாரண உண்ணாவிரத வெளிப்பாட்டை மிகப்பெரிய அரசியல் வடிவமாக உருமாற்றம் செய்தது. ஆனால், காந்தி இந்த உத்தியின் மூலம் தன்னைத் தானே ஒவ்வொரு முறையும் அடுத்த தளத்திற்காகப் புதுப்பித்துக் கொண்டார் என்றே நான் பார்க்கிறேன். இன்னுமொரு விஷயம் - எதனையும் புதிதாக வேறொரு கோணத்திலிருந்து பார்க்கும் பொழுதும், அலசி முடித்துவிட்ட விஷயங்களைத் தனித்துவமாக வேறுபடுத்திப் பார்த்து வெளிக்காட்ட முனையும் போதும் நாம் புதிதாகிறோம். இதற்கும் காந்தியிலிருந்தே உதாரணம் தருகிறேன். பகவத் கீதைக்குப் பல்வேறு உரைகள் உண்டு. ஆதி சங்கரர் முதல் திலகர், அரவிந்தர் வரை எழுதிய பல்வேறு உரைகள் சாத்தியப்பட்டுள்ளது. ஆனால் காந்தி பகவத்கீதைக்குக் கொடுத்த விளக்கம் இந்த உரைகள் எல்லாவற்றையும் நிராகரித்தது. மனித ஆன்மாவுக்குள் நடக்கும் நல்லது - தீயது இவற்றிற்கு இடையேயான முரண் மற்றும் போராட்டமே பகவத்கீதை என்றார். காந்தியின் நிலைப்பாடு பகவத் கீதையின் பிரதி சார்ந்தது அல்ல. பிரதியிலிருந்து மட்டுமல்லாமல் வரலாற்றிலிருந்தும் மிகச் சுலபமாக பகவத் கீதையைக் காந்தி பிரித்து எடுத்துவிட்டார். இதற்கான ஆதாரத்தைக் காந்தியிடம் கேட்டிருந்தால் அதற்கு அவசியமில்லை என்று சொல்லி யிருக்கக்கூடும். காந்தியைக் கொன்ற கோட்சே பகவத்கீதைக்குக் காந்தி கொடுத்த விளக்கத்தை மறுத்து, அது மனதளவில் நடப்பது அல்ல, உண்மையான போர் பற்றி பேசுகிறது என்றான். காந்திக்கு இது எப்படிச் சாத்தியமானது? எந்தத் தளத்தில் நின்று அவர் பகவத் கீதையை எதிர்கொண்டார்? ரபீந்த்ரநாத் தாகூர் மற்றும் காந்தி சம்பந்தப்பட்ட இரண்டு நிகழ்வுகளை நாம் இவற்றோடு இணைத்துப் பார்க்க முடியும். ஒருமுறை காந்தி சாந்தி நிகேதன் சென்றிருந்தபோது ஒரு இளம் பெண் அவரிடம் ஆட்டோகிராப் நோட்டை நீட்டி இருக்கிறாள். காந்தி அதில், ‘தீரயோசிக்காமல் எந்த வாக்குறுதியையும் கொடுக்காதே. அப்படிக் கொடுத்து விட்டால் உன் உயிரை விட்டேனும் அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற முயற்சி செய்’ என்று எழுதிக் கையெழுத்திட்டார். காந்திக்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த தாகூர் காந்தியின் வாசகத்தைப் படித்துக் கோபம் கொண்டார். அந்தப் பெண்ணிடம் கவிதை ஒன்று எழுதி, காந்திக்கு புரிய வேண்டும் என்பதற்காகவே, ‘கொடுத்த வாக்குறுதியைத் தவறு என்று பின்னால் உணர்ந்தால், அதை விட்டெறிந்து விடு’ என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதினார். இந்த நிகழ்வில் நாம் யார் சார்பு எடுக்கிறோம் என்பது, நாம் எந்தத் தளத்தில் இயங்குகிறோம் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவ்வாறே நாம் புதிதாகப் பிறக்கவும் முடியும். அறிவு சார்ந்த பார்வையை தாகூர் முன்வைத்தார் என்றால் காந்தி அறம் சார்ந்த பார்வை முன்வைத்தார். காந்தி முன்வைத்த அறம் என்பது கூட்டு மரபின் உன்னதம். அது எக்காலத்திற்கும் உண்மை யானதாகவோ, முழுமையானதாகவோ இருந்திருக்க சாத்தியமில்லை என்றாலும் இந்திய நிலபிரபுத்துவ ‘உன்னதத்’ தாய்போல் இதுவும் ஒரு கனவு. இந்தக் கனவை நம் அறிவார்ந்த தளத்தில் வைத்து ஆராய முடியாது. தாகூர் வைத்த விமரிசனம் காந்திக்கு புரியாமல் இருப்பதற்குச் சாத்தியமேயில்லை. தாகூரின் நிலைப்பாட்டை காந்தி ஒரு போதும் போற்றமாட்டார். இந்தக் கூட்டுமரபின் கனவிற்கு வெளியே இருந்த தாகூர், காந்திக்கு மகாத்மா என்று பட்டம் கொடுத்தது விசித்திரமானதுதான். மற்றொரு சம்பவம், 1934-இல் ஜனவரியில் நிகழ்ந்தது. பீகாரில் பெரும் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டு குழந்தைகள், ஆண்கள், பெண்கள் என்று ஆயிரக்கணக்கானோர் மாண்டனர். காந்தி அதைப் பற்றி எழுதும் போது, ‘நம்மை போன்ற மனிதர்களால் நம்ப முடியாமல் போகலாம். இந்த நிலநடுக்கம் என்பது கடவுள் நாம் செய்யும் பாவங்களுக்குக் குறிப்பாக தீண்டாமை என்ற பாவத்திற்குக் கொடுத்த பெரும் தண்டனை. என்னைப் பொறுத்தவரை இந்தத் துயர சம்பவத்திற்கும், தீண்டாமைக்கு எதிரான பிரச்சாரத்திற்கும் தொடர் புண்டு’ என்று எழுதினார். தீண்டாமையை எதிர்த்த தாகூரால் ஒரு இயற்கைப் பேரழிவை அதுவும் குழந்தைகள், பெண்கள் என்று ஆயிரக்கணக்கானோர் மரணம் கண்ட ஒரு பேரழிவுக் குறித்து காந்தி இப்படி விளக்குவதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அவர், ‘எல்லாவற்றையும் காட்டிலும் துயரப்படக்கூடிய விஷயம் எதுவென்றால் காந்தியின் இந்த அறிவு சாரா விளக்கத்தைப்பெரும்பான்மையான இந்தியர்கள் ஏற்றுக்கொள்வதுதான்’ என்று எழுதினார். (அ.மார்க்ஸ் தன் நூலில் வைதீக சனாதனிகளிடமிருந்து காந்தியை வேறுபடுத்திக் காட்ட இந்த நிகழ்வைக் குறிப்பிடுகிறார். MIDS-யை சேர்ந்த டாக்டர் லஷ்மணன் இதே சம்பவத்தைக் குறிப்பிட்டு தாகூர், காந்திக்கு கொடுத்த ‘மகாத்மா’ என்ற பட்டத்தைத் திரும்பப் பெற்றதாகத் தெரிவித்தார்) காந்தியின் இந்த விளக்கத்தையும், தாகூரின் கோபத்தையம் நாம் எப்படிப் பார்க்கிறோம் என்பது, நாம் எந்த மரபை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கிறோம் என்பதை பொறுத்துதான். காந்தியிடம் எந்த ஒரு நிலைப்பாட்டிற்கு அணுகினாலும் அறம் சார்ந்த தளத்தில் மட்டும் இயங்குவதை உணர முடியும். அறிவார்ந்ததளம் எப்போதுமே அவர் முன் தலைகுனிந்து நிற்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. இளைஞர்களே, யுவதிகளே - நீங்கள் எந்தத் தளத்தில் இயங்கப் போகிறீர்கள் என எடுக்கின்ற முடிவு, உங்களைப் புதிதாய் மீண்டும் பிறக்க வைக்கும். சிந்தியுங்கள், புதிதாய்ப் பிறப்பெடுங்கள். ஆக, காந்தி குறித்து தாகூரின் விமர்சனம், அறிவு X அறம் சார் தளம் சார்ந்த தெளிவு, இவற்றை ஒரு சராசரி இந்தியக் குடிமகன் அறியும்போது, கூர்ந்து உணரும்போது அவன் புதிதாய்ப் பிறப்பெடுக்கிறான். வரலாறைப் புத்தகங்களின் வழியாகவோ அல்லது கட்டமைக்கப்பட்ட உன்னதங்கள் வழியாகவோ அதன்பின் அவன் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். மகாத்மா காந்தியின் இராட்டையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இன்றளவும் அவரது நினைவு தினத்தில் தலைவர்கள் இராட்டையில் நூல் நூற்பது ஒரு சம்பிரதாயமான குறியீட்டு நிகழ்வு. எளிமையும், கதரும் ஊடுபாவான ஒரு படிமம். ஆனால், இரபீந்திரநாத் தாகூர், காந்தியின் இராட்டை இந்திய மக்களின் தொகையின் குறைந்த பட்ச நிர்வாணத்தை மறைக்கக்கூட போதுமானதாக இருக்காது என்றார். தாகூர் இராட்டைப் பொருளாதாரத்தை ஏற்றுக் கொள்வில்லை. காந்தியின் இராட்டை தவறான பொருளாதாரத்தைத்தான் முன்வைத்தது. அதில் சந்தேகமில்லை. காந்தி இதை அறியாதவராக இருந்திருக்க முடியாது அவர் பொருளாதாரத்தையும் வரலாற்றிலிருந்து பிரித்து அறத்தளத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல முயற்சித்தார். காந்தி தீண்டாமையை எதிர்த்தார். ஆனால் தன்னை சனாதனி என்று போற்றிக் கொண்டார். வருணப்பிரிவு பொருளாதாரத்திற்கு அவசியம் என்றார். (ஆனால் அவருடைய மகனுக்கும், இராஜகோபாலாச்சாரி மகளுக்கும் நடந்த திருமணத்தை காந்தி எதிர்த்தார்) இராஜாஜியும் எதிர்த்தார். காந்தி தன்னைச் சனாதனி என்று சொல்லிக் கொண்டது கூட ஒரு நிலப்பிரபுத்துவத் தாய் மனநிலையை வைத்துத் தான். (அம்பேத்கர், பெரியார் போன்றோர் இவ்விஷயத்தில் காந்திக்கு எதிர்நிலை எடுப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை). ஒரு கருத்தை, ஒரு நிகழ்வின் எதிர்வினையை, கண்முண் காணா வரலாறைப் பிறரது அபூர்வ தரிசனத்தில், ஒரு சராசரி மனிதன் உணர நேரிடும் போது, அதனூடாக அவன் மறுபிறப்பெடுக்கிறான். மகாத்மாவின் மீது வைக்கப்பட்ட விமர்சனங்களைத் தாண்டி, அவர் பல பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டபடிதானிருந்தார். அதில் மிக முக்கியமானது அவரது பிரம்மச்சரிய விரதம். 1906 முதல் சாகும் வரை பிரம்மச்சரிய விரதம் மேற்கொள்வதாக உறுதிமொழி எடுத்துக் கொண்டார். சாகும்வரை அந்த உறுதிமொழியோடு போராடிக் கொண்டிருந்தார். 1920 வாக்கில் நடக்கும்போது இளம் பெண்கள் தோளில் தன் கைகளைப் போட்டுக் கொள்ளும் பழக்கத்தைக் காந்தி தொடங்கினார். நையாண்டியாக அந்தப் பெண்கள் தன்னுடைய ‘கைத்தடி’ என்று குறிப்பிட்டார். இதன் அடுத்தகட்டமாக பெண்கள் அவர் உடலுக்கு மசாஜ் செய்யும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டார். இதனைத் தொடர்ந்து குளிக்கும் போது பெண்களுடன் சேர்ந்து குளிக்கும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். சுசீலா நாயர் அவர்கள் அவரோடு சேர்ந்து குளிப்பது என்பது வழக்கமாகவே இருந்தது. அத்தகைய சமயங்களில் காந்தி உடன் குளிக்கும் பெண்கள் சங்கடப்படாமல் இருக்க, தன் கண்களை மூடிக் கொள்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். இதுபெரும் சர்ச்சையைக் கிளம்பிய போது இந்த குளியல் சடங்கைப் பற்றி விலாவரியாக எழுத காந்தி எவ்வித தயக்கமும் காட்டவில்லை. இதன் அடுத்த கட்டமாக இளம் பெண்களுக்கு அருகிலோ, நெருக்கமாகவோ அவர்களுடனோ படுக்கும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். இவை எல்லாமே திரைமறைவும் இன்றி நிகழ்த்தப்பட்டது. இந்தப் பரிசோதனைகளின் நோக்கம் என்பது ஆண் உடல், பெண் உடல் இவற்றிற்கு இடையேயான வேற்றுமையைக் களைந்தெடுப்பதே ஆகும். இந்தப் பிரம்மச்சரிய பரிசோதனைகளை வினோபாவால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் இந்தப் பரிசோதனைகளை முன்வைத்து ஹரிஜன் பத்திரிகை ஆசிரியர் குழுவில் இருந்து வெளியேறினார். ஒருசமயம் அவர் கொடுத்த பேட்டி ஒன்றில்: "பரிசோதனைகளை, மனதளவில் நடத்த விரும்பவில்லை" என்பதைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். மரபுக்கு எதிரான காந்தியின் இந்த பரிசோதனைகள் பற்றிக் கேட்டபோது, "இத்தகைய முயற்சிகள் இல்லாமல் முன்னேற்றம் காண முடியாது" என்றும் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார். அத்தோடு, "சில சமயங்களில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட விதிமுறைகளை மீறுவதையும் என்னுடைய கடமையாகக் கருதுகிறேன்". ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட விதிமுறைகளை அறத்தின் பாலோ அல்லது அறிவின் தெளிவு கொண்டோ நாம் மீறும் ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாய்ப் பிறப்பெடுக்கின்றோம். மரபு சார்ந்த சிந்தனைகள், உருவகங்கள், அடையாளங்கள் எல்லாவற்றையும் தன்னிலைக்கு எடுத்து வந்து மறுஉருவாக்கம் செய்வதைக் காந்தியிடம் திரும்பத் திரும்பக் காணமுடியும். அதன் மூலமே அவர் புதிதாகப் பிறப்பெடுத்தபடி இருந்திருக்கிறார். காந்தி தன் பேத்தி மனுகாந்தியோடு பரிசோதனையில் ஈடுபட்டதும் அது வெளியுலகிற்குப் பிரபலப்படுததப்பட்டதும் அவரைப் பெருஞ்சிக்கலில் மாட்டியது. எல்லோருக்கும் விளக்கம் கொடுக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் அவருக்கு ஏற்பட்டது. ஒரு துயர நாடகத்தின் கடைசிக் காட்சிபோல் காந்தி உதாசீனப்படுத்தப்பட்டார். அவரைக் கண்டித்து ஆயிரக்கணக்கான கடிதங்கள் அவருக்கு அனுப்பப்பட்டது. தன் நண்பருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், அவரும் மனுகாந்தியும் தூக்கத்தின் நடுவே கொலை செய்யப்பட்டாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை என்று எழுதினார். ஆனால் இன்றளவும் இவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தன் அத்தனை சோதனைகளையும் தெரியப்படுத்திப், பகிர்ந்து கொண்டு, விமர்சனங்களுக்கும் வழி விட்டமையாலேயே அவர் ‘மகாத்மா’ எனப்படுகிறார். ‘மக்கள் சிந்தனைப் பேரவை’ முன்வைக்கம் முப்பெரும் முழங்கங்கள். 1) இல்லந்தோறும் நூலகம் 2) நூலகமில்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் 3) நல்ல நூல்களே நல்ல நண்பர்கள் சட்டைப்பையில் எப்போதும் இருக்கும் நல்ல நண்பன் புத்தகம் மட்டுமே தான். ஒரு இல்லத்தில் நுழைகின்ற ஒரு புது நூல் அந்த இல்லத்தின் எவரையாவது புதிதாய்ப் பிறக்க வைக்கலாம். ஒரு ஊரில் புதிதாகத் திறக்கப்படுகின்ற ஒரு நூலகம் ஒரு தெருவையே புதிதாய் மாற்றி அமைக்கலாம். சரியான காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு புத்தகம் நாட்டையே புதியதொரு பாதையில் திருப்பலாம். சதத் ஹசன் மண்டோ எழுதிய சிறுகதை ஒன்று பிரிவினை காலகட்டத்தில் நடந்த கொடுமைகளைப் பற்றியது. அக்கதை, என்னை உலுக்கியது, என்னைப் புடம் போட்டுப் புதிதாக்கியது, மதம், இனம் எனும் தடைதாண்டி மனிதன் மட்டுமே முக்கியம் என என்னைப் புதிதாய்ப் பிறக்க வைத்தது அந்தக் கதை இதுதான். கதையின் தலைப்பு ‘திற’. எந்த ஒரு புத்தகத்தையும் அதற்குரிய முழுமையான விலை கொடுத்து நீங்கள் வாங்கி விட முடியாது. நீங்கள் கொடுப்பதெல்லாம் அச்சுக்கூலியும், அந்தக் காகிதத்திற்குரிய விலையும் தான். என்னைப் புரட்டிப் புதிதாக்கிய இரு புத்தகங்களை உங்களோடு இன்று பகிர்ந்து கொண்டதில் மகிழ்ச்சி. புத்தகத் திருவிழாவிற்கு வந்து, புத்தம் புதிதாய்த் திரும்பிச் செல்லுங்கள். வாழ்த்துக்கள். நன்றி...

தொடர

திருப்பூர் புத்தக கண்காட்சி பேச்சு - 01.02.2012

தமிழச்சி தங்கப்பாண்டியன்

திருப்பூர் புத்தக கண்காட்சி பேச்சு - 01.02.2012 உலகத்தில் எந்த மொழியிலும் இல்லாத கவிதை இலக்கணம். தமிழில் மட்டும் உள்ளது. வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பாவும் அதற்குரிய செப்பல், அகவல், துள்ளல், தூங்கல் ஓசையும், தளை, தொடை அமைப்பும். உலகில் வேறு எந்த மொழிகளிலும் இல்லை. கே.இராமகிருஷ்ணன் என்னும் அறிஞர் (Studies in Dravidian Philologist) என்ற நூலில் ஆசிரியர் இந்தியாவிற்கு வந்த குடியேறியபோது திராவிடர்களுடன் கலந்து வாழ்ந்தனர். இக்கலப்பால் ஆரிய மொழியும், திராவிட மொழியும் கலந்து பலவகைத் திரிபுற்ற புது மொழிகள் ஏற்பட்டன என எழுதியுள்ளார். கவிதைகள் பிறப்பது எவ்வாறு என்னும் தலைப்பில் மயாகோவ்ஸ்கி எழுதி வெளியிட்ட சிறு வெளியீட்டில் ‘சமூக ஆணை’ பற்றி விளக்கம் தருகிறார் மயாகோவ்ஸ்கி. ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வதற்குக் கவிதையைக் தவிர வேறெந்த வழிகளும் இல்லாமலிருக்கும் போது மட்டுமே உங்கள் பேனாவைத் தொடுங்கள். ஒரு தெளிவான சமூக ஆணையை நீங்கள் உணரும் போதுதான், நீங்கள் தயாரித்து வைத்துள்ள விஷயங்களை உங்களால் கலைப் படைப்பாக மாற்ற முடியும். சமூக ஆணை என்பது சமூக யதார்த்தத்தில் கலைஞனின் தலையீடு ஆகும். அரசியலில் அறிவியல் சோசலிசம் அப்படியோ அது போலக் கலையில் சமூக ஆணை. ‘சமூக ஆணை’யும் மென்மையான மானுட உணர்ச்சிகளும் எதிரும் புதிருமாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதற்கு மயாகோவ்ஸ்கியின் வாழ்க்கையும் கவிதைகளுமே சாட்சி. போரும் அமைதியும், என்னும் அவரது கவிதையில் வெளிப்படுகிற ஆழமான மனித நேய மென்னுணர்வு இது: எனது பெரும் விழிகள் எல்லோருக்கும் திறந்துவிடப்பட்ட கோவில் கதவுகள் மக்கள் நேசிக்கப்பட்டோர் நேசிக்கப்படாதோர் தெரிந்தவர் தெரியாவதர் எல்லோரும் எனது ஆன்மாவில் புகுகின்றனர் முடிவில்லாத ஊர்வலமாக. மனிதனிடத்தில் உடல், உள்ளம், சிந்தனை ஆகிய மூன்றிலும் படி மலர்ச்சி உண்டு. உடலியல் படி மலர்ச்சியை லமார்கும், டார்வினும் விளக்கினர். அறிவு சார்ந்த சிந்தனை வளர்ச்சியை ஃபூகோ முன் மொழிந்தார். 18ம் நூற்றாண்டிற்கு முன் மனிதன் என்பவன் இல்லை (Man does not exist) என்று அறிவிக்கிறார். 20ம் நூற்றாண்டின் சிந்தனைப் போக்கைப் பெரிதும் மாற்றிய French சிந்தனையாளர் Foucoult அதற்கு முன்னால் மனிதன் என்றும் உயிரினம் இருந்தது என்னவோ உண்மைதான். ஆனால் அப்பொழுது பிரபஞ்சத்துக் கடவுள்தான் மையமாக இருந்தார். நீட்ஷே கடவுளின் மரணத்தை அறிவித்தபோது மனிதன் தனித்துவிடப் பட்டான் கடவுள் இல்லாத இந்த 19ம் நூற்றாண்டின் இலக்கிய வெளிப்பாடு, என்கின்ற இரண்டு குறிப்பாக கவிதையில் புதுக்கவிதை, நவீனக்கவிதை வடிவங்களாக உருக்கொண்டது மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் காட்டும் ஐந்நிலப் பாகுபாடு என்பது தமிழகத்தின் படிமுறையான வளர்ச்சியைச் சுட்டுவதுதான் என்று பி.டி.சீனிவாச ஐயங்கார், இராமச்சந்திர தீட்சிதர், கமில் சுவலபில் போன்றவர்கள் வரலாற்றியல், சமூகவியல், மானிடவியல் அடிப்படையில் சரியாகச் சுட்டிக் காட்டினர். இதனை என்.சுப்பிரமணியன், ஒரு பரந்த நிலப் பரப்புக்கு உரித்தான பணியை மிகச் சிறிய பகுதியில் அமைந்த தமிழ் நாட்டுக்குப் பொருத்திப் பார்ப்பது பொருந்தாது என்றார்.உண்மையில் திணைப் பாகுபாடு என்பது ஒரே காலகட்டத்தில் வேறுபட்ட வளர்ச்சி நிலை இருப்பதை விளக்கிக் காட்டுவதுதான். அதனைச் சிவத்தம்பி செய்கிறார். இந்திய நாகரிகத்தின் பிறப்பு (the birth of Indian civilization) என்ற நூலில் புகழ்பெற்ற தொல்லியல் அறிஞர் ஆல்ச்சின் (allchin) இந்தியாவின் தென் பகுதியில் இருந்த புதிய கற்காலப் பண்பாட்டின் முல்லை நில வாழ்வுத் தன்மையைக் காட்டுவதற்குச் சான்றாகப் பெரும் பாணாற்றுப்படையில் 147 முதல் 196 வரையுள்ள வரிகளைத் தருகின்றார். சமகாலத்து வாழ்வில் வேறுபட்ட நில அமைப்புகளில் வேறுபட்ட கலாசாரமும் நிலவி வந்ததைக் காட்டும் பகுதிகள் அவை. திணைக் கோட்பாட்டின் மையமான பகுதியை விளக்குவதற்கு ஆல்ச்சினுடைய மேற்கோள்தான் சிவத்தம்பி அவர்களுக்குத் தூண்டுதலை அளித்துள்ளது என்று கூறலாம். இந்திய இலக்கிய வரலாற்றில் எந்த மொழியிலும் இல்லாத திணைக் கோட்பாட்டை உலகளாகவிய உற்பத்தி முறைகளுள் ஒன்றுடன் பொருத்திக் காட்டிய பேராசிரியர், இந்தக் கொள்கைகளைக் கொண்டிருக்கும் சங்க இலக்கியங்களும் தொல்காப்பியமும் வரலாற்றில் எந்தக் காலகட்டத்தைச் சார்ந்தவையாக இருக்க முடியும் என்பதை ஆராய்கிறார். தமிழ்நாட்டின் எழுத்து வராறும் சமூக வராறும் கி.பி. ஒன்றுக்கு முந்தைய காலகட்டம் என்று இந்த ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. ஆனால் அன்றைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் சமூக நிறுவனங்களும் அரசுருவாக்கம் என்பதும் இலக்கிய உருவாக்கம் என்பதும் எவ்வாறு இருந்தன என்பதை யாரும் விளக்கவில்லை. உலகத்தில் மனிதனுடைய முதல் நாகரிகம் தோன்றிய இடம் மெசப்பொத்மியா - இன்றைய ஈராக் கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 5,000 வருடங்களுக்கு முன் தோன்றிய நாகரீகம். கி.மு.1700 இல் - இங்கேதான் ஹமுராபி என்ற மன்னன் ஆண்டு உலகத்தின் முதல் சட்டத்தைத் தொகுத்தான். பின் உருக் என்ற நாட்டைக் கில்காமேஷ் என்ற அரசன் கிமு 2750-2500 ஆண்டிருக்கிறார். அவனைப் பற்றிய காவியம் அதற்குப் பின் எழுதப்பட்டது இதுதான் உலகத்திலேயே எழுத்தில் பாதுகாக்கப்பட்ட ஆதிகாவியம். சுமேரியர்களின் (cumieprm) ஆப்பு எழுத்தில் எழுதப்பட்டு, இன்றுவரை இவை 11 மண் தட்டைகளில் பாதுகாக்கப்பட்டுகின்றன. கில்காமேசை பலதடவை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்கள். சமீபத்திய மொழிபெயர்பின் முதல் வரிகள் இப்படி ஆரம்பிக்கின்றன –The one who saw all; I will declare to the world; The one who knew all; I will tell about. கவிதை எனும் மாக்கடலின் வீச்சு குறித்து அப்படி என்னால் ஒரு மணி நேரத்தில் உரையாட முடியாது. அதிலே என் தடம் என்ன என்று சுட்டுவது மட்டுமே இங்கு என் வேலை. 1933ம் ஆண்டு - ஜெர்மனியின் பெர்லின் நகர வீதியில் ஹிட்லரின் நாஜி படைகள் விலை மதிப்பற்ற அரிய புத்தகங்களை கொளுத்தின. பெர்லின் நகரமே சாம்பலால் நிறைந்தது. அதே, ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்திலிருக்கும் 1933- கே.எம். செல்லப்பா எனும் மனிதர் பொதுமக்களுக்காக பயன்பாட்டிற்கான இலவச நூலகத்தைத் தொடங்குவதற்கு நிதியும், நூல்களும் திரட்டுகிறார். 849 நூல்களோடு யாழ்ப்பாண மத்திய நூலகமாகிய, மாநகர சபையின் கீழ் அந்த நூலகம் உருவாக்கப்பட்டுப் பராமரிப்பிற்கு வந்தது. அதற்கானதொரு புதிய கட்டிடத்தைப் பொறுப்பேற்று உருவாக்கியவர் யார் தெரியுமா S.R.ரங்கநாதன் என்கிற இந்தியர். உலகின் தலைசிறந்த நூலக விற்பன்னர் அவர். 1954 ஆம் ஆண்டு அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு, 1959ம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம் 11ம் நாள் உலகம் ‘யாழ் பொதுநூலகம்’ தேதி திறக்கப்பட்டது யாழ்ப்பான நூலகம். புதிய நூலகத்திற்கான வரைபடம் தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்த நரசிம்மனால் வடிவமைக்கப்பட்டது. மே 31 1981 ஆம் ஆண்டு யாழ் நூலுகம் தீக்கிரையானது. 97ம் ஆயிரம் புத்தகங்கள் கொளுத்தப்பட்டன ‘யாழ்ப்பாணப் பொதுசன நூலகம்’ 1000 ஆண்டு ஓலைச்சுவடிகள், வரலாற்று ஆவணங்கள், பழமையான நூல்கள் தட்டுத் தட்டாய்ச் சாம்பலானது. தாவீது அடிகளால் அந்த அதிர்ச்சியில் இறக்கின்றார். அதுகுறித்த இந்தக் கவிதையைப் பாருங்கள்: 1981 ஜூன் 1 இரவு நேற்று என் கனவில் புத்தர் பெருமான் சுடப்பட்டு இறந்தார். சிவில் உடை அணிந்த அரச காவலர் அவரைக் கொன்றனர். யாழ் நூலகத்தின் படிக்கட்டு அருகே அவரது சடலம் குருதியில் கிடந்தது. இரவின் இருளில் அமைச்சர்கள் வந்தனர். "எங்கள் பட்டியலில் இவர் பெயர் இல்லை? பின் ஏன் கொன்றீர்? என்று சினந்தனர். இல்லை ஐயா தவறுகள் ஏதுவும் நிகழவில்லை இவரைச் சுடாமல் ஒரு ஈயினைக் கூடச் சுடமுடியாது போயிற்று எம்மால் ஆகையினால் தான்" என்றனர் அவர்கள். சரி உடனே மறையுங்கள் பிணத்தை என்று கூறி அமைச்சர்கள் மறைந்தனர். சிவில் உடையாளர் பிணத்தை உள்ளே இழுத்துச் சென்றனர். 90,000 புத்தகங்களினால் புத்தரின் மேனியை மூடி மறைத்தனர். அவோகவாத சூத்திரத்தினைக் கொளுத்தி எரித்தனர். புத்தரின் சடலம் அஸ்தியானது - தம்மபதமும் தான் சாம்பலானது. தத்துவம் மொழியை அதன் அன்றாட விவரிப்பு கலிருந்தும், கோட்பாடுகள் - பிரச்சினைகளில் இருந்தும் பிரித்துக் கொண்டு போய்விடுகிறது. கலையோ பாதிப்புக்களையும், உணர்கைகளையும் உருவாக்குகின்றது. கவிதையோ, "மனிதக் கண்களில், பார்வையின் புதிய சாத்யங்களைத் திறந்து வைக்கிறது" மேற்சொன்ன கவிதை இதற்குச் சாட்சி! "நட்பிலும் சரி, காதலிலும் சரி, ஓருவர் மற்றவரைப் பேணுவதும், தங்கள், தங்கள் அன்பைத் தெரிவித்துக் கொள்வதும் மற்றவருக்குச் சுகம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்கோ இன்பம் ஊட்ட வேண்டும் என்பதற்கோ அல்ல. தம்முடைய சுயநலத்தை உத்தேசித்துத் தான். என் அன்பே என்று காதலன் அழைப்பது காதலிக்காக அல்ல. அவள் சந்தோஷப்படுவதற்காக அன்று. அப்படிச் சொல்வதில் அவனுக்குத் தான் இன்பம், இல்லையா? அதுபோல, முக்கியமாக என் சுயநலத்தை உத்தேசித்துத்தான் இக்கடிதம் எழுதுவது என்று வைத்துக் கொள்ளேன்."" என கு.அழகிரிசாமி இராஜநாரயணனுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் குறிப்பிட்டுள்ளார். கவிதை - உணர்வுகளின் பாதை - உறவுகளின் பாதை. சங்ககாலத்தில் இது திணைகளின் பாதை. காப்பியகாலத்தில் இது பற்றுகளின் பாதை. சமய இலக்கிய காலத்தில் இது பக்திகளின் பாதை, விடுதலைக்கு முன்னும் பின்னும் நவீனத்துவத்தின் பாதை, இன்றோ இது பின் நவீனத்துவத்தின் பாதை. தமிழில் புதுக்கவிதை தோன்றுவதற்கான நியாயமான சமூகப் பின்களம் குறித்துத் தமிழவன் கூறியுள்ள கருத்துக்கள் முக்கியமானவை. அவர் கூறுவன : 1. இன்றைய தமிழ் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட புது அம்சத்தை முதன் முதலாகச் சொன்ன இலக்கிய வடிவம். 2. நவீன யுகத்தில் நெருக்கடி மிக்க வாழ்க்கையை வாழும் தமிழனைக் காட்டுகிறது. மாறிய வாழ்க்கை அதனால் ஏற்பட்ட நெருக்கடி, தனிமை, அவலம், வாழ்வின் மீதான அவநம்பிக்கைபற்றி முதன் முதலில் சொன்னது. 3. இவற்றைச் சொல்ல முடியாத நிலையிலிருந்தான். ஏனெனில் இந்த உணர்வை இவனுக்கு முந்திய ஒரு தலைமுறைக்கு இவன் சொல்ல முடியாது. சொன்னாலும் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள். இப்படிச் சொல்ல முடியாமல் இருந்த ஒரு தலைமுறையின் வாயாக விளங்கியதுதான் புதுக்கவிதை. இந்தச் சமூக உணர்வோடு, இன்னொரு முக்கிய நோக்கும் செயல்பட்டது. அது, கவிதைக்கலை பற்றியது. சங்ககாலக் கவிதைகள் போலச் செறிவாக நுட்பமாக உருவாக வேண்டுமென்ற நோக்கமாகும். கவிதைக்கலை இசை - சந்தப் போக்குகளின் தாக்கமின்றித் தனிக்கலையாக உருவாக வேண்டுமென்ற நோக்கம் இது. தொடக்க காலத்தில் புதுக்கவிதையை வளர்த்த சி.சு. செல்லப்பா, க.நா. சுப்பிரமணியம் ஆகிய இருவரும் இதுகுறித்து நிறைய எழுதியுள்ளனர். புதிய கவிதையைச் சங்ககாலக் கவிதைமரபின் வாரிசாகக் காலத்திற்கேற்பப் புதிய உருக்கொடுப்பதே அவர்களின் முதல் தலையாய நோக்கம் எனலாம். சங்க காலத்தின் சுருக்கச் செறிவான, கூர்மையான மொழி வேண்டும், இசையின் பிடியிலிருந்து கவிதை சற்று விலகித் தனிமொழியினை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். "புதுக்கவிதைக்குச் சரியான உதாரணம் சங்கக் கவிதைகள் என்பது என் முடிவு. அவை வெகு நவீனமாக இருக்கின்றன. அமைப்பிலும் நடையிலும் தொனியிலும் அகத்துறைக் கவிதைகளுக்குச் சிறந்த அமைப்பு, தோரணை. காவியகாலம், பக்திகாலம் வரவும் வேறுபல உள்ளடக்கங்கள் சேர்க்க வேண்டி ஏற்பட்டதன் விளைவாக உருவம் பல்வேறு விதமாக அமைய வேண்டியதேற்பட்டது. ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள் முதல் கம்பன் வழியாகப் பாரதி வரை புது உள்ளடக்கங்களைக் கொண்டு புது உருவங்களைப் பெறுவதற்கான யாப்பு விதிகளைத் தேவைப்படுத்தியது. இதனால் லாபம் நிறைய உண்டு என்றாலும் நஷ்டமும் உண்டு. சிலப்பதிகாரம் வரை காணமுடிகிற இறுக்கம், பேச்சுப் பாங்கு தோரணை நடை, நடப்பியல்பாங்கு குறைந்து வந்து இன்று கவிதை நடை நெகிழ்ந்து போயிருப்பதாகப் படுகிறது. எனவே தற்காலப் புதுக்கவிதைதான் சங்க இலக்கியத்தின் வாரிசாக மீட்சி ஏற்படுத்துகிறதாகப்படுகிறது எனக்கு". க. நா. சு. 1959இல் இப்படி எழுதினார் : "இந்தப் புதுக்கவிதையிலே புதுசாக இன்றைய வாழ்வுச் சிக்கலைப் பூரணமாகப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு வார்த்தைச் சிக்கலும், இன்றையப் புதுமைகளை எல்லாம் தொட்டு நடக்கும் ஒரு நேர்நடையும், அகவல் சந்தம் என்ற நாம் சொல்லக்கூடிய ஒரு பேச்சு நடை, அடிப்படைச் செய்யுள் வேகமும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இடைக்காலப் பழமைக்கு மேலாக, பண்டைக்கால, ஆதிகாலப் பழமையைப் போற்றும் ஒரு திறனும் காணக்கிடக்கின்றன". இரண்டாவது முக்கியக் கருத்து, இசையி-னின்றும் வேறான தனிக்கவிதை மொழி பற்றியதாகும். சி.சு. செல்லப்பா கூறுவது: "வசனத்துக்கும் கவிதைக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் போலவே கவிதைக்கும் சங்கீதத்துக்கும் வித்தியாசம் உண்டு. பாரதி தன் கவிதைக்குள் பலவற்றில் சங்கீதத்திற் குரிய இசையம்சம் ஏற்றியிருப்பதைப் பார்க்கலாம். இந்த அளவு இசையம்சம் உள்ள அவர் படைப்புக்கள் கவித்தரம் குறைந்து தான் காண்கின்றன என்பதைச் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும். இன்று அவரது அத்தகைய படைப்புக்களைப் பின்பற்றி எழுதப்படும் மெட்டுப் பாட்டுக்கள் எல்லாம், கவிதைகள் என்று கருதும் ஒரு ஏற்புநிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்தச் சூழ்நிலை கவிதை வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் பாதகமாக இருக்கக் கூடியது. எனவே கவிதைக்கு வேண்டிய இசைத் தன்மை பிச்சமூர்த்தி கூறியது போலச் சவுக்கைத் தோப்பின் வழியே காற்று பாய்ந்து சென்று பிறகு தோன்றும் ஓயும் ஒலி என்பதுதான் முக்கியம்". அந்தப் பாயும் ஒலி எது என மிகச் சமீபத்தில் காநி ஆனந்தன் கேள்வி எழுப்புகிறார். இசைக்குட்பட்டியங்காதவாறு சங்ககால, சிலப்பதிகார மரபுக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறார், க.நா.சு. அவர் கூறுவது : "….தமிழ்க் கவிதைக்கு கோபால கிருஷ்ணபாரதியாரும் சுப்பிரமணிய பாரதியாரும் ஓரளவு புத்துயிர் தந்தார்கள். பக்தி விஷேசம் இசை முதலிய வற்றால் முந்திய பாரதியாரும் சமூகவெறி சுதந்திர வேகத்தினால் பிந்திய பாரதியாரும் தமிழ்க்கவிதைக்குப் புதுமை தர முயன்றார்கள். இருவருக்கும் இசைநயமும் உதவியது. தமிழ்க்கவிதை மரபில் பொதுநெறி வேர்கள் கொண்டது சங்ககால மரபேயாகும். இடைக்கால, நிலப் பிரபுத்துவ கால மிகை அலங்கார அணி மரபுக்கு அலங்கார அணி மரபுக்கு எதிரானது எனலாம். நிலப்பிரபுத்துவ மனாபாவச் சங்கீதத்தை மீறி, தனிக்கவித்துவமாக உருவான புதுக்கவிதை" பிரமிளின் மொழியில் கூறுவதானால். படித்த உடன் பரபரப்பான ளுநவேinஅநவேயட ஆன உடனடிக் கிளர்ச்சி தருவதல்ல நல்ல கவிதை. அது அனுபவத்தினூடாக நுட்பமான புத்துணர்வைத் தருவது" இவ்வாறு அமையும் நிலையில்தான் கவிதை அலங்காரமற்ற, சத்தமற்ற, திட்பமாகச் செதுக்கப்பட்ட செறிவமைப்புடன் சங்ககால மொழி போல அமைந்து நவீன உள்ளடக்கத்தோடு புதிய வீச்சுகள் பெற்றுப் புதுக்கவிதையாகிறது எனலாம். Shakespeare இன் பிறந்த தினத்தை உலகப் புத்தக தினமாகக் கொண்டாடுகிறோம் நாம். Born 1564, April – Died April 1616 - Stratonஇல் இருக்கின்ற Parish Register இல் Shakespeare ஞானஸ்நானம் (baptized) செய்யப்பட்டது 26 ஏப்ரல் 1564 என்ற பதிவு இருப்பதால், அதற்கு மூன்று நாட்கள் முன்பாக அவர் பிறந்து இருக்கலாம் என யூகிக்கப்பட்டுள்ளது. 18th நூற்றாண்டின் ஐரோப்பிய விமர்சகர்கள் ஷேக்ஸ்பியர் ‘Rules’ என்ற நாடக விதிகளை புறக்கணித்தார் என்றார்கள். கிரேக்க நாடக ஆசிரியர்கள் உருவாக்கிய விதிகளை மறுதலித்த எவரையும் மறுமலர்ச்சி காலகட்ட விமர்சகரும், 18-ம் நூற்றாண்டு விமர்சகர்களும் குறைபாடுள்ள படைப்பாளியாகவே பார்த்தனர். ஆனால் before the spirit of art, இவை அனைத்தையும் மீறி, இன்று Shakespeare நிலைத்து நிற்கிறார். அவருக்கு எதிராக புகழ்பெற்ற எழுதாளர்கள் Rowe உம், Pope உம் வைத்து முதல் விமர்சனமே - கல்வி என்ற தளமற்றவர் அவர். அவர் படிந்த Stratford Avon படித்தவர்களற்ற, unbookish rustics-களால் நிறைந்திருந்தது என்பதாகும். ஆனால், மாறாக Shakespeare’s father John Shakespeare, Stratford on Evan இன் Common Council உறுப்பினராக இருந்தவர், பின்னர் வில்லியம் என்றழைக்கப்பட்ட Shakespeare உம் ஒரு School Master ஆக இருந்தவர் என்பது உறுதிப் படுத்தப்பட்டு உள்ளது - Audrey என்கிற அவரது சுயசரிதையை எழுத்தாளரால். "Shakespeare was the Rerest of all things, a whole man" என்கிறார் - Raleigh. அவரது காலத்தால் அழியாத கவிதை இது. ஏன் என்னால் இந்த காலத்தின் விரைவிற்கும் மாற்றங்களுக்கும் ஏற்ற புதிய கருவினை எழுத முடியவில்லை? ஏன் புதிய கண்டு பிடிப்புகளை மறுதளித்து அவை பயணிக்கின்ற தடத்தையும் புறக்கணித்து - உன்னைப் பற்றி மட்டுமே எழுதுகிறேன். ஓ- காதலே, காதலியே எனது ஒரே வாதமும், பிரதி வாதமும் நீங்களே. என்னால் முடிந்ததெல்லாம், ஆதி உணர்வான உன்னை, சமீபத்திய புதிய வார்த்தை எனும் அழகு ஆடைகளால், அலங்கரித்து, அதில் தோற்பது தான்- ஏற்கனவே தீர்ந்து போனவற்றை மறபடியும் தீர்ப்பது - எழுதித் தீர்ப்பது - எழுதியே தீர்ப்பது - ஆனாலும் என்ன, சூரியன் தினமும் பழயதும், புதியதும் தானே - என் காதலும் அப்படித்தான் - சொன்னதைச் சொல்வது புதிதாய் - தீராததாய்! அனுபவத்தை விண்டு பார்க்கும் போது அவற்றிற்கு இரண்டு முகங்கள். ஒன்று பிறருக்கு விளக்குவது, மற்றொன்று தனக்குத்தானே அரற்றிக் கொள்வது. இதன் ஒரு முகம் கவிதை என்றால் மற்றொரு முகம் தத்துவம். அனுபவத்தை மூளையால் அள்ளும்போது குறைந்து போகும் பகுதியைக் கலைஞன் நிரப்புகிறான். மேலான தத்வஞானி. மேலான கலைஞனை, எப்போதும் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டு வந்திருப்பது இதனால்தான் தத்துவம் கவிதை இழந்து குறைபட்டு நிற்கிறது. தத்துவத்தின் மூன்னுருவங்களான கவிதைகள் கலைஞர் களிடமே சிக்கி இருக்கின்றன. கவிதை கவிதையாக மட்டும் இருப்பதில் பெரிய பயன் இல்லை. அது சமூக மாற்றங்களைப் பதிவு செய்து வைக்கையில், கால மாற்றங்களைக் கருத்து கொள்கையில், நேற்றிருந்தது இன்று இல்லை எனக் காட்டுகையில், வரலாற்று ஆவணமாயும் ஆகிவிடுகிறது. நிறைய யோசிக்க வைக்கிறது. நம் காலத்து வாழ்வு, நம் காலத்துச் சிக்கல், நம் காலத்து அவஸ்தை, தத்தளிப்பு எல்லாம் கலந்தவையே கவிதைகள் "வாழும் காலத்தின் பங்காளியாகவும், சாட்சியாகவும் கவிஞன் இயங்கியதற்கான அடையாளங்கள் கவிதையில் புலப்படவேண்டும். "யதார்த்தவாதியாக இல்லாத கவிஞர்கள் செத்துப்போனவர்கள். ஆனால், யதார்த்த வாதியாக மட்டுமே இருக்கும் கவிஞர்களும் கூட செத்துப் போனவர்கள் தாம். அறிவுக்குப் புரியாத வகையில் எழுதும் கவிஞர்களின் கவிதைகள் அவர்களுக்கும், அவர்களை நேசிப்பவர்களுக்கும் மட்டுமே புரியும். இது மிகவும் வருந்தத்தக்கது. அறிவுக்குப் புரியும் வகையில் மட்டுமே எழுதும் கவிஞர்களைக் கழுதைகளாலும் கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இதுவும் வருந்தத் தக்கதுதான்" - எஸ்.வி.ராஜதுரை. சார்த்தரின் ‘ஈக்கள்’ நாடகத்தில் கிரேக்கக் கடவுள் ஜீயஸ் கூறுவது போல, "மனிதனின் இதயத்தில் சுதந்திரம் என்னும் தீப்பந்தம் ஒளியை ஏற்றிவிட்டால் அவனுக்கு எதிரே கடவுள்கள் சக்தியற்றவர்களாகி விடுவார்கள்". அந்த சுதந்திரத்தின் முதல் ஒளியாய் கவிதை இருக்க வேண்டும். தனது முதல் நூலான பூஜ்ய பாகைக் கோண எழுத்துவில் பார்த், ‘இலக்கியம் என்பது பாஸ்பரஸ் போன்றது’ என்று எழுதினார். அது தனது சாகும் தருவாயில், உச்சபட்ச பிரகாசத்துடன் எரிகிறது என்று குறிப்பிட்டார். பார்த்தைப் பொறுத்துவரை இலக்கியம் என்பது தந்தையின் மரணத்துக்குப் பின் பிறக்கும் குழந்தையைப் போன்றது. இதையே அவர் தனது புகழ்பெற்ற கட்டுரையான ‘ஆசிரியனின் மரண’த்தில் விளக்குகிறார். பேசுவது ஆசிரியன் அல்ல மொழியே, விசாரணை, யதார்த்தம், இலக்கியம், பிரதியியல் மொழி என்று அனைத்தையும் பகுத்துப் பார்க்கிறார். பால்சாக்கின் ‘சராசின்’ என்னும் கதையில் வரும் பெண் வேட மணிந்த ஒரு கதாபாத்திரம், கீழ்க்கண்ட வாக்கியத்தை எழுதுகிறது. ‘திடீர் அச்சங்களுடனும், பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத ஆசைகளுடனும், உள்ளுணர்வில் இருக்கும் கவலைகளுடனும் பின் விளைவுகள் பற்றி கவலைப் படாமல் இயங்கும் துணிவுடனும் இருக்கும் இவள் ஒரு பெண்ணே. இதைச் சொல்வது யார்? கதையின் நாயகனா? அல்லது பெண் வேடமிட்டிருக்கும் அந்தப் பாத்திரமா? ஓருவேளை பால்ஸாக்கேதானா?. * * * * *

தொடர

அண்மை

குறுஞ்செய்திகள்

தொடர்பு கொள்க

தென் சென்னை நாடாளுமன்ற
உறுப்பினர் அலுவலகம்

எண் 115, Dr முத்துலெட்சுமி சாலை,
பெருநகர சென்னை மாநகராட்சி, மண்டலம் 13,
அடையார், சென்னை - 600 020

புது தில்லி இல்லம்

சி-3, சிந்து அபார்ட்மெண்ட்,
எ பிளாக், எம் எஸ் பிளாட்ஸ், பி கே எஸ் மார்க்,
புது டெல்லி - 110 001

© 2022 தமிழச்சி தங்கபாண்டியன்.